vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

25 juni om 17:38

(07-’19) Kun je alsjeblieft gewoon dood gaan!?

5 juli 2019

Lief leven,

Ik heb best een fijne jeugd gehad, ware het niet dat de ziekte van mijn vader alles beïnvloedde. Ik denk dat ik een jaar of 14 was, toen er bij mij iets knapte.

Door de jaren heen was mijn vader een welhaast medisch wonder geworden. Iedere keer opnieuw – nadat hij op sterven na dood was opgenomen – verliet hij wandelend het ziekenhuis.

Die bewuste dag dat hij weer doodgewoon thuiskwam, was ik zó verward en boos dat ik hem gesmeekt heb of hij ‘alsjeblieft gewoon dood kon gaan’.

Kwartje viel
Ik denk dat dit het moment was waarop bij mijn ouders het kwartje viel. Ze hebben me toen in contact gebracht met de psychiater, bij wie ook mijn vader onder behandeling was. Van daaruit ben ik later doorverwezen naar een instelling voor geestelijke gezondheidszorg.

In het 6 kilo wegende dossier dat ik laatst ontvangen heb, zit een verslag van mijn toenmalige psychiater. Zij was de eerste therapeut met wie ik ooit gepraat heb. Het was voor haar blijkbaar vrij snel duidelijk wat er met mij aan de hand was. Haar prognose in dat verslag uit 1984 is – helaas – werkelijkheid geworden.

Toen ik een paar weken geleden dit specifieke verslag las, werd me meteen heel veel duidelijk. Mijn moeder heeft toentertijd de adviezen van professionals genegeerd, waardoor dingen anders zijn gelopen. Mijn moeder heeft mij op de wereld gezet, ondanks dat ze wist dat mijn vader dat niet wilde vanwege zijn ziekte.

Schuldgevoel
Later heeft ze van alles laten gebeuren, omdat ze niet overweg kon met de gevolgen van haar keuze om mij geboren te laten worden. Ze voelde zich schuldig door de afwijzende houding van mijn vader naar mij toe. Ze is haar schuldgevoel uit goede bedoeling gaan overcompenseren, door mij geen grenzen te stellen.

Ze liet mij alles doen wat ik wilde en ik kreeg altijd mijn zin. Ik miste daardoor houvast in mijn leven, terwijl ik daar juist eigenlijk heel veel behoefte aan had. Niet leren omgaan met grenzen is daarvan het gevolg.

Patronen
Patronen herhalen zich constant en de gebreken van toen merk ik ook nu in mijn volwassen leven. Ook dat is mij duidelijk geworden. Bepaalde relaties hebben zich daardoor niet ontwikkeld, zoals dat misschien had gemoeten. Ook ten opzichte van mijn relatie met mijn broer en zus is er weer een puzzelstukje op zijn plek gevallen.

Nogmaals, ik neem mijn ouders niets kwalijk. Sommige keuzes in het leven overzie je gewoon niet. Of het loopt anders dan je gepland had of van plan was.

Maar door de jaren heen heb ik zóveel nagedacht… Ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag. Ik heb jarenlang onderzoek naar mijzelf gedaan en naar mijn verleden. Ik ben nu eindelijk in staat om alles van 2 kanten te bekijken.

Karin

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.