vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 juli om 11:20

Kwakkeltijd

Woensdag 21 juli

 

Beste Monique,

Hoewel ik inmiddels twee keer ben ingeënt tegen corona, had ik vorige week een vinnige verkoudheid te pakken. Het begon al op de avond van donderdag 8 juli. Keelpijn en snotteren overvielen mij. Al gauw kwam ik erachter dat ik ‘iets’ te pakken had, want mijn ouders waren de week ervoor ook flink verkouden geweest. Vermoedelijk had ik het van hen gekregen. Het scheen overal te heersen, want er bleken veel meer mensen verkouden te zijn.

Hoe ik eraan kom, blijft giswerk. Ik vermoed kou te hebben gevat in de supermarkt waar de airco wel heel erg koud stond afgesteld. Het waren in de afgelopen week nogal warme dagen en om bederf van etenswaren te voorkomen, moet de winkel flink gekoeld worden. Met nadelige gevolgen voor de gezondheid van de klant….

Na de ‘beruchte’ donderdagavond van 8 juli heb ik gedurende een hele week vrijwel elke nacht geen oog dichtgedaan. Ik kwam een hoop nachtrust tekort. Pijn in mijn neus en keel en een loodzwaar hoofd hielden mij langdurig uit de slaap.

Ook overdag voelde ik me lamlendig. Continue hoofdpijn, snotterigheid, met zo nu en dan een hoestkriebel. En, luid tikkende geluiden in mijn oren waar ik gek van werd!

Echter, smaak en reuk bleven behouden, waardoor ik nog van mijn maaltijden kon genieten, maar met een tikkend oor. Daardoor werd een deel van het genot weer teniet gedaan.

Vijf dagen gingen voorbij. Vijf dagen verkoudheid, want die was heer en meester. Er leek maar geen verbetering in te treden!   De huidige verkoudheid heeft de verschijnselen van een bacteriologische verkoudheid en niet van een virus. Bij een bacteriologische verkoudheid is er sprake van geel of groen, taai snot en telkens terugkerende ongemakken als nachtelijke keelpijn als gevolg van het achterover rollen van het neusslijm naar de keelholte tijdens het slapen. Een bacteriologische verkoudheid, zeker als deze hardnekkig is, schijnt met antibiotica te kunnen worden verholpen.

Zou ik een virus hebben, dan is het neusslijm helder en vluchtig, en zijn er talrijke niesaanvallen, terwijl de neus niet te houden is, want die lijkt bij een virus-verkoudheid wel een fontein.  Al heb ik dik snot, mijn smaak- en reukvermogen zijn behouden. Bij een virusinfectie vallen deze weg.

In de regel ben ik na vijf dagen verkoudheid, snel genezen maar deze keer duurde het eindeloos.  Daarom besloot ik vorige week woensdag een coronatest af te leggen. Ook omdat ik van plan was om naar mijn huisarts te gaan en een bezoek af te leggen aan een klant voor een tekenopdracht in Amsterdam. Ik wilde er zeker van zijn dat ik deze afspraken kon maken.

De test die plaatsvond op een testlocatie in Velp-Zuid, verliep vlot. Van de handelingen van de tester, het afnemen van mond- en neusslijm met een wattenstaafje, merkte ik niets.  Snel kon ik weer naar huis.

De volgende dag kreeg ik bericht. Tot grote vreugde hoorde ik dat ik ‘negatief’ was getest. Ik was coronavrij dus.

Vrijdag bracht ik een bezoek aan de huisarts vanwege de langaanhoudende verkoudheid. Er werd mij een medicijn voorgeschreven: een kleine antibioticakuur en het afgelopen weekeinde merkte ik dat het snel beter ging met mij. Helaas kon het bezoek aan Amsterdam niet doorgaan omdat mijn klant door plotselinge omstandigheden verhinderd was. Ook het weer leende zich niet voor een plezierig ‘dagje uit. Het was te  warm en dan is het niet prettig treinreizen.

De afspraak werd verzet tot na de zomer. Misschien is dit ook maar beter, want dan zal het wellicht minder druk zijn in Amsterdam. En minder warm.

Nu, 21 juli, ben ik eindelijk beter. Hoe heerlijk is het om van zo’n lange verkoudheid verlost te zijn! Ik kán zoveel meer, alhoewel  dat nog niet wil zeggen dat ik de vlag meteen kan laten wapperen en daarbij victorie kan gaan kraaien.  Deze maand brengt tot nu toe een tamelijk onrustig karakter met zich mee.  In eerste instantie heeft de onmenselijke aanslag tegen Peter R. de Vries tot grote ontzetting en vooral machteloze woede geleid. Ik was er volledig kapot van. Bij toeval    hoorde ik het op televisie. Kort hierna zocht ik telefonisch contact op met vertrouwde mensen    om te weten te komen wat er precies aan de hand was en hoe dit allemaal had kunnen gebeuren. Ik geloofde mijn oren niet. Vervolgens kromp ik van pure ellende in elkaar.

Dat dit in ons land moest plaatsvinden!

Dagenlang bleef mij een stemming van verslagenheid bij. Ook nu nog.

Ik heb Peter R. de Vries een keer ontmoet en gesproken. Ik vond hem een bijzonder aardige en integere man. De ontmoeting vond plaats toen ik voor de eerste keer te gast was in ‘De Wereld Draait Door’. Kort na de uitzending van 28 maart 2019 liep Peter naar me toe en toonde een en al belangstelling.

Nu is Peter er niet meer.  Daarmee is een diepe wond geslagen. Wat moet dit einde afschuwelijk zijn voor al zijn nabestaanden!

Maar deze verschrikkelijke gebeurtenis is niet de enige smet op deze maand.

Ook dichter bij huis zat het af en toe niet snor.  Een aantal malen ben ik opgeschrikt door luid en agressief autogetoeter in mijn omgeving. Zowel in het dorpscentrum als daarbuiten. Hieronder een kleine samenvatting.

1 juli: aan het begin van deze maand was al meteen raak. En hoe! Er deed zich een incident met claxon voor in het dorpscentrum dat consequenties had voor het winkelen.

Deze dag stond ik te wachten in de bakkerswinkel. Voor mij stond een hele rij mensen, waardoor ik lang wachten moest. Er bleken meer klanten, te zijn die brood nodig hadden en zij kochten veel in. Dat nam tijd.

Bij de bakker stond de deur naar buiten open. Dat doen ze om rolstoelgebruikers gemakkelijk toegang te verschaffen. Helaas ben ik er niet bij gebaat, want er komt veel lawaai binnen van de drukke straat. Daardoor voel ik me in deze winkel nooit echt op mijn gemak.  Terwijl ik eindeloos stond te wachten weerklonk buiten opeens een bijzonder harde    autotoeter. Ik schrok me lam!    En het geluid deed me pijn in de oren!  De schrik leidde tot een zeer boze en geërgerde reactie van mijn kant, die weer een tegenreactie van de aanwezige chef-bakkersvrouw uitlokte, want zij bleek op haar beurt van mij geschrokken te zijn. Ze dacht dat ik haar de schuld gaf van die ‘toeteraar’, maar dat was helemaal niet zo!   Terwijl het lawaai in mijn oren nog nagalmde, kwam daar de tirade van de chef-bakkersvrouw nog eens bovenop. Dubbel schrik dus! Hoe pijnlijk kwam dit over!

En toen waren de poppen aan het dansen.

Ik liet haar zeer duidelijk weten dat ik een autistische handicap heb en prikkels van buitenaf, inclusief plotselinge geluiden, mij weleens te veel kunnen worden. Ik zei nadrukkelijk dat ik niet haar, maar de ‘toeteraar’  de schuld gaf van het geluidsgeweld,   en het feit dat de winkeldeur naar buiten altijd open staat met als gevolg veel straatlawaai. De bakkersvrouw bleef echter kortaf doen. waardoor het me niet lukte een vloek te onderdrukken. Hoe graag wilde ik  afrekenen en naar huis snellen. Met een brok in mijn keel nam ik de boodschappen mee.

Gisteren, dinsdag 20 juli, was het weer zo’n dag die werd getekend door ‘bad luck‘.

Ik zat in de auto met mijn hulp voor de dagelijkse boodschappen. Mijn hulp is een hele aardige, meelevende vrouw met wie ik het goed kan vinden. Zij reed.

Overal was het druk en in menig straat blokkeerde een grote vrachtwagen of werkauto iedere doorgang voor overige weggebruikers. In andere straten reed het autoverkeer haastig af en aan. Een onrustige sfeer dus. De moed zonk me in de schoenen. Hoe zal deze ochtend verder verlopen? Zal het boodschappen doen me nog wel lukken?

Ook in de supermarkt was het allesbehalve relaxt. Deze kende een grote opkomst. Iedereen liep kris-kras door elkaar hetgeen het uitzoeken van het juiste artikel bemoeilijkte.

Na lang de schappen af te hebben geschuifeld en in de rij achter de kassa te hebben gewacht, laadden mijn hulp en ik de spullen in de auto. Moe reden we terug naar huis.  E ven buiten dorp ging het op een rotonde mis. Toen mijn hulp een bocht nam, kwam er plotseling vanachter ons een automobilist aanscheuren. Hij zat bovenop ons. Zowat in de kofferbak! En toen gaf hij nog eens een flinke stoot op zijn claxon. Keihard!  O, wat schrokken we! O, wat ergerden we ons aan dit asociale gedrag! Dat dit ons moest overkomen!

En waarom ging die bestuurder zo te keer? Wij deden toch niks fouts?   Natuurlijk niet. Maar hij gunde ons geen plaats op de rotonde en dacht kennelijk dat al het asfalt voor hem was. Hij zou wel eventjes de alleenheerschappij uitoefenen!

Kijk, en dat vind ik nou zo gemeen in het autoverkeer: dat een voorligger bruut van de weg wordt getoeterd, omdat het ‘meneer’ achteraan niet zint dat-ie iemand voor zich heeft.

Gelukkig konden we verder rustig door rijden. Maar het duurde lang eer ik dit verwerkt had. Ook mijn hulp was nog niet helemaal over de schrik heen. Thuisgekomen haalden we stilletjes de boodschappen uit de auto en zeiden weinig tegen elkaar. Zo van streek voelden we ons!

Het leek ons beter dat een ieder de eigen weg zou gaan om even alleen te zijn en bij te komen.

Enige tijd later besloot ik te gaan wandelen in het zo fijne, vertrouwde en o zo stille natuurgebied.  Weg van alle prikkels! Weg van de herrie! Weg van de agressie!

Hoe rumoerig deze maand ook is geweest; ik heb godzijdank nog ruim de tijd gehad een mooie tekenopdracht uit te werken. Het betreft een woonhuis voor een particulier.

Hoewel het resultaat tot alle vreugde en voldoening leidt, mag ik op facebook/Doclines geen foto van de tekening van het huis plaatsen. Het gaat hier namelijk om een verjaardagscadeau en dat moet een verrassing blijven. Wanneer de tekening eenmaal is geschonken aan de jarige, mag ik wellicht een foto van het werkstuk tonen.

En, komend weekeinde heb ik foto-afdrukken in huis voor een nieuwe opdracht. Het belooft een interessante tekening te worden. Daarmee zou ik de laatste week van juli en de rest van de Hondsdagen goed kunnen vullen.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.