vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

19 juni om 17:48

Lang gewacht, Stil gezwegen, Nooit gedacht, Toch gekregen

'Het beste voor Kees' wint de Beste Documentaire van 5 jaar NPO-2Doc 2013-2018

Lang gewacht,
Stil Gezwegen,
Nooit Gedacht,

Toch gekregen.

Dinsdag 18 december 2018:

Beste Monique,

Ruim drie weken geleden, kort na de uitzending van de definitieve uitslag van de beste 2Doc-documentaires in de laatste vijf jaar, waarbij we tot onze uitzonderlijke vreugde hoorden dat ‘Het Beste Voor Kees’ in aanmerking kwam voor de titel van ‘Beste Documentaire 2013-2018’, begon in de dagen daarop het blijde gevoel langzamerhand te tanen.

Het dagelijkse leven leek weer in zijn gezapige ritme terecht te komen.

Er volgden nog wel felicitaties en (vergankelijke) geschenken van mensen die mij dierbaar zijn. Bloemen, lieve brieven en wenskaarten, maar een officieel bewijs van erkenning, nee daar dacht ik niet meer zo aan….

We vermoedden dat het allemaal geboekstaafd zou worden in het archief van de televisieomroep en bij de IDFA-commissie. Ik moest het voorlopig doen met complimenten en lofbetuigingen uit de harten van de mensen. En belangrijker nog: ik wilde ervoor zorgen dat ik die in mijn herinnering grifte.

Gelukkig werd en word ik nog – in dorp, winkels en op straat – geregeld herkend en gefeliciteerd. Mensen vinden het zo fijn voor mij dat de nominatie zo goed is verlopen. Zo nu en dan voer ik zelfs een gesprekje met mensen die serieuze belangstelling in mij hebben.

Eerste helft december: Weinig bijzonderheden. Het leven is gezapig.

Totdat jij, Monique – mijn vaste film-interviewster en grote vriendin -, me er afgelopen week op attent maakte dat er waarschijnlijk iets op komst was. Iets heel moois. En dat het afkomstig was van de omroep. Er scheen een prachtig cadeau op mij te wachten.

Jaja, er was een erkenning in aantocht en wel een hele mooie…..

Whatever it may be…..

Voor de overhandiging moesten we een afspraak maken. Mijn ouders hadden enkele dagen daarvoor contact gehad met de lokale krant De Gelderlander ten behoeve van een foto en interview.

En afgelopen dinsdag, 18 december, was het dan zover. We kregen bezoek van de mensen van De Gelderlander en jij, Monique. Jij zorgde voor de overhandiging van het geschenk en werd ook even geïnterviewd en de fotograaf maakte er kiekjes van.

De samenwerking pakte veelbelovend uit. En, het werd bij ons thuis weer ouderwets gezellig!

En toen begon de officiële uitreiking en bijbehorende fotosessie! Ik bevond me naast mijn ouders en jij, Monique kwam naar me toe en overhandigde me een trofee. Een trofee? Ja, een werkelijk schitterende trofee!

Ik wist niet wat ik zag en voelde me overrompeld.

In mijn hand hield ik het voorwerp vast: een sokkel met een inscriptie met daarbovenop een vijfpuntige ster. Het was speciaal vervaardigd door 2Doc. Ik bekeek de prijs aandachtig. Wat een mooi cadeau en wat professioneel uitgevoerd! Wat een eer om zoiets te mogen ontvangen!

En daar bleef het niet bij. Ik kreeg nog iets aangereikt dat niet minder indrukwekkend was. Het begon eerst met een doosje. Toen ik het opende, verscheen in volle schittering een erepenning met een eveneens feilloos gegraveerde inscriptie: ‘Het Beste Voor Kees’ Beste Documentaire van 5 jaar NPO-2Doc 2013-2018′.

Die penning was zo prachtig uitgevoerd dat ik het welhaast niet kon geloven dat die voor mij bestemd was. Speciaal voor mij? Ja, ik ontving een tweede persoonlijke erkenning!

De medaille werd opgespeld op het revers van mijn trui.

Volledig in verlegenheid gebracht, maar blij stond ik daar dan. Dit had ik nooit verwacht. Met de erepenning op mijn trui voor de beste documentaire. Of het nou acteren was of niet, ik hield een fiere houding aan voor de persmensen.

Intussen bleef de camera onophoudelijk flitsen.

Even later volgde een kort interview met de pers en werden er meer foto’s gemaakt. Opnieuw poseerde ik in allerlei houdingen. Ik vond het niet gemakkelijk te bepalen hoe ik het beste op de foto kon komen. De kunst was een zo normaal en ontspannen mogelijke gezichtsuitdrukking te tonen.

Hoe ik ook keek, de sessies slaagden. Ik scheen de volgende dag al in De Gelderlander te staan. Met foto.

Ondanks al die euforie en prijzen kreeg diep in mij een vreemd gevoel de overhand. Ik kon dit niet thuisbrengen. Het leek alsof alles na dit hoogtepunt weleens voorbij kon zijn en dat daar minder leuke dingen voor in de plaats zouden komen. Als iedereen straks wegging, wat stond mij dan te wachten? Wat voor dagen stonden mij te wachten?

Ik merkte dat ik wat stiller werd. Somberder zelfs. De vreugde verdween.

Wat zou het toch kunnen zijn? Van waar dat onbestemde gevoel?

En toen brak het einde van deze gedenkwaardige middag aan. De persmensen moesten ons huis weer verlaten en ook van jou, Monique nam ik afscheid. Iedereen moest verder.

En…mijn ouders moesten even later ook weg. Zij gingen een avondje uit. Ze hadden een groot eindejaarsdiner van de jaarclub waar mijn vader lid van is.

Voordat de klok op zeventien-uur-dertig stond, was ik opeens alleen. En toen merkte ik dat er van de gezelligheid en warmte in het huis niets meer over was. Weg. Alles maakte opeens zo’n desolate en kille indruk!

Na de uitreiking van de prijzen nam ik de taak op me om op het huis van mijn ouders te passen. En wat lette me om daar voor mezelf ook iets lekkers te koken om de avond toch nog een beetje ‘jeu’ te geven? Ik slaagde erin een overheerlijke pastaschotel-met-alles-erop-en-eraan klaar te maken. Ik genoot van mijn eigen bereide maaltijd.

Echter toen alles opgegeten was, ervoer ik de rest van de avond als saai en eenzaam. Ik besloot vroeg naar bed te gaan.

Ik wens je zeer sfeervolle Kerstdagen toe en een vreugdevol 2019 met nieuwe successen!

Dag Monique!

Hartelijke groeten,

Kees

foto’s: Rolf Hensel

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.