vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

9 juli om 13:02

Lekkerbekjes en miniatuur windmolens

Kees trotseert op eigen houtje één van de meest toeristische plekken van Nederland: Volendam

Dinsdag 12 september 2017

Opdracht met stadswandeling

Beste Monique,

Voor deze dag had ik enige tijd van tevoren een plan gemaakt. Een nogal groot plan.

Afgelopen weekeinde stippelde ik een tocht uit naar een stadje in ons land, waar men mij niet direct zal verwachten.
Mensen hadden mij gedurende de afgelopen jaren er zelfs voor gewaarschuwd: “Kees, ik denk niet dat je het daar leuk zult vinden. Het is een mierenhoop van buitenlandse toeristen en het wemelt van de souvenirstalletjes en cafés. Je loopt over de hoofden van de mensen. Het is er tevens lawaaiig met her en der veel muziek.”

Ik trok me er niets van aan. Ik dacht: ‘Het zal wel. Ik ga lekker toch’. Ik had wel een belangrijk doel voor ogen: foto’s maken voor een tekenopdracht. Een klant had me gemaild en zich aan me voorgesteld. Ze wilde heel graag haar huis getekend hebben. Ze mailde me een foto toe om me een idee te geven van dat huis. Ik bekeek de foto op mijn gemak. Ja! Dat leek me inderdaad een mooie opdracht! Haar woning maakte deel uit van een hele rij huizen met links een sierlijke straatlantaarn en een watertje met een ophaalbrug.

Maar nu zal men zich intussen afvragen: waar is Kees naar toe gegaan?

??????????????????????????????????????????????????????????????????????

Het antwoord is Volendam.

Vandaag ben ik op stap gegaan. Op naar Volendam. Om foto’s te nemen die later als voorbeeld zullen dienen voor mijn aanstaande tekenopdracht. Het weer zou volgens de voorspellingen voor deze dag gunstig uitpakken. Voor de komende dagen waren de berichten een stuk minder aantrekkelijk. Er werd zelfs een serieuze herfststorm verwacht.

De treinreis naar Amsterdam Centraal verliep vlekkeloos. Van daaruit maakte ik gebruik van een uitstekende buslijn richting Monnickendam, Volendam en Edam. De bus reed opvallend vlot en loodste mij in stevig tempo naar mijn einddoel.

Ik had mij van het stadje het ergste voorgesteld en bereidde me daar dan ook helemaal op voor.

Ontelbare mensen en souvenirkraampjes zouden het stadsbeeld bepalen. Het straatje waar ik moest zijn scheen in het oude centrum te liggen en niet aan de grote haven.

In Volendam aangekomen, verliet ik de bus en ging te voet het centrum in. Inmiddels merkte ik dat ik erg zin kreeg in een stevig bakje troost. Ik vond het geen eenvoudige opgave iets te vinden, waar ik goede koffie kon verwachten. Vele restaurants waren gesloten. In andere eetgelegenheden hield men grote schoonmaak. Geen koffie dus. Spoedig kwam ik er achter waarom ik in weinig mogelijkheden terechtkon. Er scheen in het weekeinde kermis te zijn geweest in Volendam. Resterende stellages van attracties stonden er nog, maar verkeerden in een afbouwend stadium. Koortsachtig zoekende naar een onderkomen voor koffie liep ik door schilderachtige achterafstraatjes en steegjes. Lieflijke doorkijkjes mochten er heus wezen. Groenwitte driehoeks- en halsgevels zagen er piekfijn verzorgd uit, terwijl menig venster vrolijk werd opgesierd door snuisterijen. En zo baande ik me een weg naar de grote zuideinde haven. Uiteindelijk vond ik daar een eetcafé, waar ik mijn koffie kon gaan nuttigen.

Ik trad een overvolle eetzaal binnen met kleine houten tafels. Alles scheen gehuld in schemerachtige verlichting, terwijl de muren behangen waren met platen en schilderijen vol Volendamse taferelen. Het was er roezemoezig. Terwijl kelnerinnen onafgebroken grote borden kibbeling, lekkerbekjes en bokking met friet serveerden, nam ik plaats aan een tafel die nog onbezet was. Maar aldra kwamen naast mij andere mensen zitten. Tenslotte raakte het hele tafeltje bezet. De tent puilde uit. Niemand kon er meer bij. Ik nam de drukte maar voor lief, want ik was ervan overtuigd dat ik hier goede koffie kon bestellen. Even later kon ik genieten van mijn kersvers gezette bakje troost.

Toen de koffie op was, rekende ik af en zette mijn verkenningstocht in het stadje voort. Ik besloot het oude centrum op te zoeken, waar het huis stond dat ik zou gaan tekenen.

Van de levendige haven bevond ik me ineens in het oude gedeelte waar het doodstil was. Twee enorme contrasten op zo’n korte afstand! En daar zag ik een bordje met daarop de naam van het straatje, waar het huis stond dat in aanmerking kwam voor de foto. Terwijl ik de uitgeprinte foto van de computer raadpleegde, begon ik geleidelijk de huizenrij te herkennen. En daar was dan het huis voor de tekening. Ik schoot enkele plaatjes, waarbij ik de oude ophaalbrug en straatlantaarn mee kiekte. Het lukte me goede opnames te maken. Hierna liep ik verder. Ik kwam nog meer schilderachtige plekjes tegen die absoluut de moeite waard waren. Ik genoot van de mooie dingen die ik zag en de stilte die er heerste.

Het weer werkte uitstekend mee voor het maken van foto’s. Geen regen, maar mooie belichting en echte, Hollandse wolkenluchten! Fraaier kon ik het niet treffen! Toen brak de lunchtijd aan.

Waar zal ik eten? Niet waar de meeste bezoekers komen, maar op een bankje voor de ingang van de kerk. Daar was niemand. In alle rust kon ik boterhammen eten, want ik had eigen brood bij me. Ik had al op de computer gezien dat er in de meeste eetcafés fish-and-chips op de menukaart stond en dat is een categorie kost waar ik niet direct op val. In plaats daarvan had ik voor mezelf gezond volkorenbrood belegd met smeerkaas en rosbief. Het smaakte me perfect!

Na het eten liep ik het noordelijke gedeelte af van de haven, waar inderdaad veel souvenirwinkels waren. De sfeer vond ik erg prettig en gemoedelijk. Ik voelde me niet bedreigd of geërgerd door bijvoorbeeld storende geluiden, nee. Beter gezegd, alles geschiedde in kalm tempo. Maar nu bevond ik me wel buiten het hoogseizoen.

Het viel mij op dat vooral mensen van oost-Aziatische afkomst zich aangetrokken voelden tot alles wat de winkeltjes te bieden hadden. Ook ik bewonderde de talrijke soorten siervoorwerpen die in de boetiekjes waren uitgestald. Vooral windmolens van verschillende grootte vond ik boeiend. Ik kocht er een. Het betrof een stenen windmolentje dat echt kon draaien. Het was prachtig bewerkt! Het is altijd een hartewens van mij geweest om een miniatuur-windmolen als traditioneel Hollands souvenir in huis te hebben. Vroeger had ik als vierjarige ooit een molentje waar ik dol op was, maar helaas raakte ik dat kwijt.

Nog enige tijd bleef ik vol bewondering naar de bonte verscheidenheid aan souvenirs kijken. Veel artikelen waren met zorg vervaardigd. Kitsch, rommel, prullaria nee, dat zijn hiervoor niet de goede uitdrukkingen.

Kostelijk knus, sierlijk, grappig, opvrolijkend, ja, zo mag je het noemen.

Langzaam werd het tijd om weer terug te lopen naar de bushalte. Het was tijd om naar huis te gaan. Zo vlot en plezierig de heenreis was, zo verliep ook de terugtocht. Ik voelde me zeer voldaan en blij na mijn bezoek aan Volendam. Nu het reizen met de streekbus een ontdekking is, staan er nog meer plaatsjes in die omgeving op mijn verlanglijst. Monnickendam, Edam, Marken en Zaanse Schans zou ik nog graag willen bezichtigen.
Let wel, ik heb deze hele tocht geheel zelfstandig gemaakt. Ik had geen persoonlijke afspraken met mensen of klanten om bijvoorbeeld de foto’s voor de opdracht door te nemen. Alles heb ik in mijn eentje ondernomen.

Ik beschouw het alleen op stap gaan als een grote prestatie. Reizenderwijs kom ik steeds dichterbij volledige zelfstandigheid.

Twee uur en een kwartier later, tegen 16.00 uur, zette ik voet op eigen thuisbodem. Ik pakte mijn souvenirtje uit. Het was in losse delen verpakt. Voorzichtig zette ik het windmolentje in elkaar en gaf het een eervol plekje op mijn tafel, naast een bos bloemen. Het is inderdaad een prachtig exemplaar.
Een zalig einde van een bijzonder geslaagde onderneming.

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.