vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

3 juli om 21:51

Leven is een beetje sukkelen

Sommige dagen voelt Kees zich ontzettend down en lijkt alles opeens uitzichtloos.

20 januari 2018

Beste Monique,

Bijna twee weken na mijn laatste blog met een foto van een tekening schrijf ik maar weer eens, al valt er voorlopig niets bijzonders te melden. Sinds 8 januari werk ik een opdracht uit voor een tekening van een woonhuis, ergens in Bussum, waar ik afgelopen jaar ben geweest.

Ik doe het met tekenen rustiger aan. Dat bevalt me goed. Mijn ogen hebben heus het een en ander te verduren gehad na het intensieve werken in de voorbije jaren.

Komende maandag moet ik voor onderzoek naar een oogkliniek, want ik heb echt veel meer moeite met het lezen van teksten. Zelfs van de middelgrote. Pas vanaf een afstand – met een gestrekte arm – kan ik een brief lezen, maar dichterbij wordt het moeilijk en is een bril onontbeerlijk. Het tekenen gaat echter nog goed, Met zowel de gewone bril als de speciale vergroot-bril (onder andere ook gebruikt door horlogemakers) lukt het prima. Wel is het zaak mijn werkzaamheden tijdig te onderbreken voor een pauze. Alles met beleid.

De artsen in de kliniek zullen concluderen of ik een sterkere leesbril nodig heb en of ik door mag gaan met tekenen. Ik zie erg tegen het onderzoek op. Stel je voor als mij strikt wordt ontraden mijn verrukkelijke werkzaamheden verder te mogen uitoefenen…. Ik moet er niet aan denken!

Het overige leven verloopt zozo. Sukkelend zou je kunnen zeggen. De ene dag biedt meer dan de andere. Sommige dagen kan ik me ontzettend down voelen en lijkt alles opeens uitzichtloos.

Oorzaak: het volledig ontbreken aan winterweer. Ik vind het ontzettend jammer dat er alsmaar geen vorst wil komen. Bijna elke dag valt er regen en overdag zijn de temperaturen voortdurend boven nul. Het is een en al ‘druilweer’. Ik baal er stierlijk van.

In januari verwacht je flinke vorst en die hebben we nog steeds niet gehad! In plaats daarvan kregen we een vliegende storm op 18 januari. Nee, vreselijk!

Het is al de vijfde veel te slappe winter in successie! Ik geloof dat zó’n lange reeks niet eerder is voorgekomen.

Ik maak mij heus zorgen. Zal het ooit in ons land nog tot een mooie schaatswinter komen? Of is het klimaat zo opgewarmd dat het nimmer meer goed komt? Wat een afgrijselijk denkbeeld! Ik word er depressief van.

De laatste, nog behoorlijke winter was begin 2013 toen er veel sneeuw viel en het tot in maart vroor. Echter, door de sneeuw waren de ijscondities niet overal even goed. Er konden slechts vier door de KNSB georganiseerde toertochten doorgaan: drie in Overijssel en eentje in Friesland.

Duimen, vurig duimen dat de komende jaren ineens weer betere en koudere winters gaan geven met veel ijs en mooie witte landschappen, waarbij gras en boomtakken bedekt zijn met ruige rijp. Net als in de jaren tussen december 2008 en maart 2013.

Tot slot, ik ben veel thuis. Dat is waar ik voorlopig behoefte aan heb. Ik zie het niet zitten om eropuit te gaan. Het te voet boodschappen doen en de dagelijkse ochtend- en middagwandeling in het bos op dagen dat ik niet hoef in te kopen, vormen de enige besteding buitenshuis.

Daarnaast raadpleeg ik dagelijks verscheidene malen mijn ouders. Ik heb meer contact nodig dan in andere jaren en daarnaast help ik hen ook.

Het is heerlijk om nog geregeld mijn hart te luchten en werk te doen, dat zij nadien niet meer hoeven te doen. Dat waarderen mijn ouders zeer.

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.