vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

14 juli om 14:20

(10-’19) Machteloos toekijken

3 oktober 2019

Lief leven,

Jeugdzorg…

Daar kan ik ook een boek over schrijven. Ik dacht echt dat deze instelling mij zou helpen. Ik kan van mezelf – nu ik erop terugkijk – niet bevatten dat ik werkelijk zo suf was te denken dat het systeem werkt.

Het begon met drie voogden, die zich met mij  gingen bemoeien. Ik heb altijd netjes meegewerkt en opengestaan voor ze, omdat ik besefte dat ze zich niet voor niks met mij en mijn kinderen gingen bemoeien. Ik wilde ook een betere moeder zijn, maar was me totaal niet bewust van wat ik nu precies verkeerd deed.

Ongeschikte moeder
2003 was het jaar van de eerste ondertoezichtstelling. Ik schaamde me kapot toen ik in de rechtbank zat en hoorde dat ik een zogenoemde ‘ongeschikte moeder’ was. Dat is heftig hoor! Om dat zo te horen. Tegelijkertijd was ik ook een beetje  blij of eerder gezegd opgelucht, want voor het eerst  werd ik geholpen en stond ik er niet meer alleen voor.

Ik heb de adviezen en ideeën van de voogden dan ook altijd voor ‘waar’ aangenomen. Omdat mijn oudste kinderen inmiddels al elders woonden, was ik doodsbenauwd om de jongste twee ook te verliezen en dus werkte ik goed mee. Ik dacht gewoon écht dat ze het beter wisten dan ik.

Dat heb ik dus verkeerd gedacht, want helaas heeft de bemoeienis van Jeugdzorg geleid tot een aaneenschakeling van nog meer ellende. Iets wat achteraf gezien – nu ik het systeem beter begrijp – volkomen logisch is.

Het helpt het kind niet
Geen enkel kind begrijpt dat het beter is om in een pleeggezin of gezinsvervangend huis te moeten wonen, omdat je ouders niet voor je kunnen zorgen.

Ook de bemoeienis van hulpverleners – die elkaar constant afwisselen en dus niet in staat zijn een vertrouwensband op te bouwen met het kind – helpt niet bij de ontwikkeling en goede begeleiding van het kind.

Al met al hebben al die goedbedoelde plaatsingen geleid tot het punt waarop het kind zich afsluit en in verzet gaat. Met alle gevolgen van dien. Op het moment dat dit speelde, stond ik met mijn rug tegen de muur. Ik had geen zeggenschap in het hele verhaal, maar ze gingen wel met mijn kinderen aan de haal.

In die tijd werd een jeugdgevangenis nog gezien als een ‘veilige plek’ voor een ontspoord kind. Wat me hier nog van bijstaat is dat er geen gedegen onderwijs werd geboden binnen deze setting. Wij, de maatschappij, het systeem, gaan er dus vanuit dat een kind met gedragsproblemen, niet kan leren. Er wordt verwacht van het kind dat het zichzelf, na drie jaar in een gesloten inrichting gezeten te hebben -zonder liefde of een fatsoenlijke opleiding -weer kan redden in de maatschappij.

Ze verwachten dat het kind zich daarna zal aanmelden bij een school om ‘even’ in te halen wat het, in al die jaren daarvoor, gemist heeft.

Ik kon hen niet helpen
Al die bijkomende zaken hebben het contact tussen mij en mijn oudste kinderen verslechterd. Mijn kinderen vroegen mij om hulp, maar ik kon hen niet helpen. Sterker nog, ik – als moeder – stond erbij en keek ernaar toen dit alles voor mijn ogen afspeelde. …Machteloos ben je.

Ze zeggen altijd: ‘De tijd heelt alle wonden, maar de littekens zul je altijd blijven zien.’

Ik besef namelijk heel goed dat als er in de basisontwikkeling iets mis gaat, je er de klok op gelijk kan zetten, dat dat gevolgen heeft voor de rest van je leven. Ik heb mijn kinderen beschadigd. De enige veiligheid die een kind nodig heeft is de onvoorwaardelijke liefde en aanwezigheid van ouders. Dat heb ik verzaakt. Niet alleen ik, maar ik houd het bij mezelf.

❤  Karin

 

In welke situatie heb jij je machteloos gevoeld en hoe ging je hiermee om?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.