vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

17 juli om 14:56

Mama Karin

Karin vertelt over het hebben van kinderen.

20 januari 2020

Lief leven,

Vroeger dacht ik dat moeder zijn makkelijk was en alleen maar leuk zou zijn. Eerlijk gezegd had ik geen enkel realistisch beeld bij het moederschap. Nu weet ik dat moeder worden op zich niet de kunst is, maar het goed opvoeden en begeleiden van je kinderen en alles wat daarbij komt kijken. Dat is echt een heel ander verhaal.

Mijn eerste zwangerschap kwam geheel onverwacht. Ik wist dan ook niet wat ik moest voelen. Ik had weinig last van zwangerschapskwalen, behalve dan dat ik voor twee at en al snel vele kilo’s zwaarder was. Die raak ik wel kwijt na de bevalling, dacht ik toen, maar dat was helaas niet zo.

De 9 maanden zwangerschap duurde vreselijk lang maar de bevalling verliep gelukkig vlot. Helaas was mijn dochter een huilbaby. Ik wist totaal niet wat ik met haar aan moest. Ik had altijd gedacht dat een baby niet zoveel werk zou zijn: het dronk een flesje melk om daarna rustig verder te slapen. Ik had nooit verwacht dat het anders zou kunnen zijn.

Regelmatig bracht ik mijn baby naar mijn moeder, omdat ik niet wist wat ik met haar aan moest en me mateloos irriteerde aan haar constante gehuil en slaapgebrek.

Achteraf bleek ik een postnatale depressie te hebben – dé verklaring voor mijn negatieve gevoelens ten opzichte van mijn dochtertje, maar dat wist ik toen niet en ook in mijn omgeving had kennelijk niemand dat door.

Ik heb daardoor heel veel gemist van de mooie kanten van het krijgen van een kind.

Mijn tweede kind kwam ook met een vlotte bevalling. Deze keer had ik beter op mijn lijn gelet en paste ik direct daarna zelfs weer in mijn normale spijkerbroeken. Het tweede kindje was een lieve en rustige baby en ik merkte aan mezelf dat ik voor hem  andere gevoelens had dan voor mijn eerste kind en dat verwarde me enorm.

Zo kon ik het niet verdragen dat iemand anders hem aanraakte; hij was tenslotte míj́n kind. Ik vond al deze gevoelens zeer verwarrend en belandde bij de huisarts die mij vertelde dat ik depressief was, waarna hij mij antidepressiva voorschreef.

Omdat ik me beter wilde voelen nam ik de voorgeschreven medicijnen in, zonder daar goed over na te denken. Ik hoopte dat al die ingewikkelde gevoelens door de medicatie weg zouden gaan, want die kwamen immers voort uit mijn depressie, althans, dat was wat ik toen dacht.

Ondertussen lag ik in een scheiding  en werd mijn dochter onhandelbaar. Ik besloot haar bij mijn zus onder te brengen zodat ik me kon focussen op mijn herstel en om een beetje tot rust kon komen. Mijn ex was toentertijd niet in Nederland en liet de zorg voor onze kinderen aan mij over. Ik denk eerlijk gezegd dat hij geen idee had hóe hij mij had kunnen steunen.

Ook hij heeft niet echt een liefdevolle opvoeding gekend, dus we waren samen jong en onwetend. Kennis over goede verzorging en opvoeding van kinderen ontbrak bij ons allebei, terwijl dat juist zo noodzakelijk was.

We waren onwetend en ik heb nooit ook maar een seconde bedacht of vermoed welke (negatieve) gevolgen een opvoeding met een gebrek aan affectie, liefde, aandacht, quality time, betrokkenheid, verzorging en regels voor mijn kinderen zouden kunnen hebben.

Moeder zijn bleek stukken ingewikkelder dan ik dacht..

In een van de rapporten over mijn kinderen van Jeugdzorg stond zelfs het woord ‘verwaarloosd’.

Het gebrek aan structuur en regels valt dus óók onder verwaarlozing; emotionele verwaarlozing, terwijl ik dacht: ‘ach laat die kinderen lekker kind zijn, ze moeten nog genoeg als ze straks groot zijn’. Ik had dus geen enkele slechte bedoeling met mijn manier van opvoeden, het was gewoon ondoordacht.

Zelf ben ik ook niet echt opgegroeid met grenzen en regels, dus het kwam niet eens in me op dat het bieden van structuur belangrijk is. Als mijn kinderen blij waren, dan was ik dat ook, en daarom gaf ik ze altijd en overal hun zin.

Mijn derde kind was ongepland, maar ik was zóóó happy! Ik was overigens wel de enige, want in mijn omgeving vond iedereen dit onverstandig, omdat ik in hun beleving mijn eerste twee kinderen ‘al niet aan kon’.

Tegen alle adviezen in, heb ik de zwangerschap doorgezet en is mijn derde kindje geboren. Anderhalf jaar later kwam ik er na  22 weken achter dat ik zwanger van Nikki was. En toen waren er dus vier kinderen.

De laatste twee hebben voor een grote ommezwaai in mijn leven gezorgd. Mijn eerste twee kinderen waren inmiddels uit huis gehaald omdat ik met de verkeerde mensen omging en slechte dingen deed. Bij mijn laatste twee kinderen wilde ik het anders doen, bewijzen dat ik wél een goede moeder kon zijn, want dat was wat iedereen me keer op keer vertelde: dat ik een slechte moeder was.

Door mijn jongste twee kinderen wilde ik weer leven en de dingen op orde krijgen.

Zij gaven mij weer een reden om te willen leven. Ik wilde iedereen laten zien dat ik wél voor kinderen kan zorgen en door de daad bij het woord te voegen, zou ik bewijzen dat ik wel een goede moeder kan zijn. Het was de moeilijkste tijd van mijn leven, maar ik heb het gedaan! Ik heb gevochten en gevochten, totdat ik bij de jongste twee alles op de rit had en bij de oudste twee kinderen mijn plek als moeder had ‘terugverdiend’.

Wat houd ik ontzettend veel van ze! Ze zijn stuk voor stuk uitgegroeid tot mooie, sterke volwassen mensen. Ze hebben helaas bagage meegekregen, maar dat is (inmiddels) dragelijke bagage geworden.

Ik besef achteraf dondersgoed dat ik kinderen heb gekregen, omdat zij mij het gevoel geven dat ik besta en belangrijk ben. Daarvoor kende ik dat gevoel om belangrijk gevonden te worden, niet. Het was zó’n fijn gevoel dat ik het niet meer kwijt wilde, ongeacht de gevolgen daarvan.

Nu mijn jongste inmiddels ook al een jong volwassene is, realiseer ik me dat er een dag komt dat ze mij niet meer nodig heeft. en dan blijf ik alleen achter. Soms raak ik van dat idee erg in paniek, want wie ben ik zonder de verzorgende moederrol? Mijn vier kinderen zijn de reden van mijn bestaan.

Zij geven mij bestaansrecht en zijn de enige reden waarom ik leef. Dat klinkt zwaar, maar het is de waarheid. Ik bedoel hiermee dat ik het leven aankan en aan wil gaan, omdat mijn kinderen mijn bestaan inhoud geven. Doordat ze me nodig hebben, heb ik een doel en is mijn aanwezigheid van belang en wordt er van mij gehouden. Hoe zou dat zijn als ze ze mij niet meer nodig hebben en ik geen reden meer heb om op te staan?

Onlangs keek ik toe toen mijn vier kinderen samen een spel aan het spelen waren. Ik werd overmand door een overweldigend gevoel; het was zo groot dat ik ervan moest weglopen. Er liep een traan van emotie over mijn wang; het was pure liefde wat ik voelde. Zó mooi, zo intens, maar ook zo eng en groot!

Kinderen zijn natuurlijk fantastisch! Ze zeggen wat ze denken en dat is wat ik zo leuk aan hen vind. Vaak vinden kinderen mij ook leuk, omdat ik lekker mee ga, in hun belevingswereld; die prachtige, onschuldige kinderwereld waarin alles nog één grote ontdekkingsreis is en ze zich nog van geen kwaad bewust zijn.

Ik heb qua opvoeding regelmatig de plank misgeslagen, maar qua liefde heb ik dat niet gedaan: daarvoor houd ik te veel van ze. De reden waarom ik soms planken mis sla, is dat i beslissingen uit liefde neem en niet uit verstand.

❤ Karin

 

Wat is voor jou ingewikkeld om een ouder te zijn met psychische klachten?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.