vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

13 oktober om 12:34

(09-’20) Meestal voel ik niks

23 september

Lief leven,


Vorige week vertelde mijn therapeute dat ze vond dat ik klaar was met schematherapie, en dat het tijd is dat ik mijn draai ga vinden door middel van  mijn nieuw aangeleerde vaardigheden. 

Ik weet niet wat ik daarmee aan moet, eigenlijk. Ik vind zelf ook wel dat ik klaar ben. Er valt niet zoveel meer te leren voor me. EMDR heeft me verlost van de ruis in mijn hoofd op momenten dat  ik ergens een beslissing in moet nemen. Ik zie dingen veel duidelijker en veel emotionele (over-)reacties blijven uit. Soms denk ik wel eens: waar zijn mijn emoties überhaupt?

Vertrouwen in emoties
Nu weet ik ook dat ik nog moet leren om vertrouwen te hebben in mijn eigen emoties,  om me fijn te voelen en dat weten vast te houden zonder dat de ruis in mijn hoofd het weer overneemt en me op het verkeerde spoor zet. Ik moet dus leren positieve gedachten en gevoelens te ervaren, zonder angst. En dat is raar, want ik weet niet goed hoe dat voelt. Ik had verwacht dat er andere gevoelens zouden komen na de EMDR, maar in plaats daarvan voel ik niks en denk ik: “oh euh wat moet ik nu voelen dan…?’’

Mijn brein is natuurlijk ook wel een dingetje.  Ik weet nog niet goed hoe ik dat op tijd moet stoppen. Mijn gedachten gaan met een pestgang door mijn brein  heen. Zo hard dat ik soms niet meer weet wat daarvoor nou eigenlijk de aanleiding was. 

Even niks
Het lijkt me heerlijk om helemaal niks te denken, zoals wanneer ik Candy Crush op mijn mobiel speel, bijvoorbeeld. Dan kan ik me zó focussen dat ik alles om me heen vergeet… dat is heerlijk. Ik rook af en toe ook een blowtje, anders is er geen doorkomen aan de dag voor me. Blowen maakt dat alles niet zo hard binnenkomt in mijn hoofd, alsof er een filter voor komt. Ondanks dat blijf ik gevoelig voor geluid en impulsen vanuit mijn omgeving. Daarnaast remt het mijn gedachtestroom nog wel eens af en kan ik tien minuten genieten van stilte daar bovenin.

Rust
Men heeft geen idee hoe dodelijk vermoeiend het soms is; dat constante nadenken. Af en toe denk ik zoveel dat ik niet eens meer weet wat ik ook alweer net nog dacht. Dan ga ik op zoek naar rust. Als ik dat gevonden heb, wil ik er eigenlijk niet meer uit. Dan baal ik echt als ik eruit wordt gehaald, want als dat gebeurt, kan ik daar niet meer zo makkelijk naar terug.

Daarnaast heb ik nu  last van de vallende blaadjes en zakt m’n gevoel weer richting depressiviteit. Een telkens terugkerend moment in het jaar waarop ik mijn medicatie verhoog omdat ik anders te down word. In het voorjaar heb ik kennelijk wel genoeg dag-  en zonlicht om zelf wat dopamine aan te maken. 

Ingewikkeld, dat bipolaire gedoe, eigenlijk misschien wel ingewikkelder dan mijn borderline. Ik weet namelijk nooit van tevoren hoe ik de volgende morgen zal opstaan. Zomers gaat dat  het beste, dan ben ik vrolijk en bezig en vermaak ik me. Maar de herfst is een drama.


❤ Karin


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.