vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

11 mei om 15:38

Moeilijkere tijden

Donderdag 9 april 2020

Beste Monique,

Gedurende twee weken was het een opmerkelijk rustige tijd voor mij. Ik kon genieten van de stilte die buiten alom heerste. Helaas kwam daar afgelopen donderdag 2 april verandering in.

Ik hoopte in de ochtend van die dag mijn boodschappen te doen in de plaatselijke supermarkt. Dankzij het goede toezicht van extra ingezet personeel en de verbeterde preventieve voorzorgsmaatregelen om besmetting met het coronavirus te voorkomen, verliep alles goed gestructureerd en hielden klanten zich keurig aan de regels.

Pakte toch anders uit
Ik had alle vertrouwen dat het op de ochtend van 2 april niet anders zou gaan, maar dat pakte toch anders uit. Ditmaal was er geen toezicht met als gevolg dat de winkelende mensen het wat gemakkelijker leken te nemen met de regels. Bovendien liepen er veel klanten rond in de winkelruimte en de afstanden tot de anderen werd allengs krapper. Ik voelde me benauwd. Zal dit wel goed gaan?

Ik probeerde me zoveel mogelijk te concentreren op mijn boodschappen en de veiligheidsprocedures. Dat was geen gemakkelijke opgave in die drukte. Gelukkig kon ik me overal goed doorheen manoeuvreren en met volgepakte tassen naar huis terugkeren.

Ook zaterdag was geen prettige dag. Het was zelfs nóg voller in de supermarkt. Ditmaal was het een kwestie van schuifelen en kijken of er nog voldoende ruimte vrij kwam om er met mijn wagentje langs te kunnen. Een aantal mensen stond tegen elkaar te praten en liet daarbij geen ruimte over aan andere klanten. Vooral bij de groenteafdeling en koelvitrines met de zuivelproducten vond ik het knap lastig om nog een plekje te vinden waar het relatief leeg bleef.
Ik moest zó op alles letten!

De rest van het zaterdagse boodschappen-doen verliep redelijk, maar een erg prettig gevoel hield ik er niet aan over. Helaas waren veel levensmiddelen en andere nuttige artikelen uitverkocht. Tijdens de terugwandeling werd ik overmand door vermoeidheid. Het kostte me veel moeite de wederom zware tassen naar huis te zeulen. Eindelijk daar gekomen, moest ik geruime tijd uitrusten. Koffie hielp mij geleidelijk weer op de been.

Puur afzien
Het weekeinde zoal vond ik puur afzien. Door het zonnige weer ondervonden we zowel op de zaterdag als zondag verschrikkelijke overlast van talrijke motorrijders die in dichte colonnes door de lanen bulderden. De ongenode gasten trokken in iedere laan met vol gas op. En soms deden ze dat vlak langs mijn woning! Het leek alsof buiten de hel losbarstte! In mijn huiskamer werd ik letterlijk weg getrild! Walgelijk gewoon! Dat je dit de mensen aandoet! Ik ergerde me continu.

Dat gekmakende lawaai van die motoren duurde de hele dag. Van de zo geheiligde zondagsrust bleef niets over. Na afloop was ik doodop en afgepeigerd als gevolg van de ergernissen en druk die al die geluiden op me hadden uitgeoefend. Pas ’s avonds keerde de vertrouwde stilte weer terug.

Alsof het niet genoeg was, bleek het buiten buitengewoon warm geworden voor deze tijd van het jaar. De zon was daarbij zo fel dat ik het liefst de hele dag binnen bleef. Vooral maandag vond ik het erg. Buiten gaf de thermometer een waarde van maar liefst 22 graden C aan! Idioot gewoon! Het leek wel juli!
Alles voelde zó onwennig aan! Er bleef van het genieten van een fijn voorjaar maar bitter weinig over. Zonde!

Coronagriep
De verontrustende nieuwsberichten over de coronagriep deden er de afgelopen dagen nog eens een schep boven op.
In één krant las ik in een oogopslag zelfs de headline: “Corona zal nog jarenlang het leven ontwrichten.”

Angst kwam in me opzetten. Zou dat werkelijk zo uit gaan pakken? Met alle gevolgen van dien? Ik moest er niet aan denken! Zouden we gevaar blijven lopen dat ons iets overkomt? En mogen we dan straks helemaal niets meer?

En wat dacht je: jarenlang niet meer naar de kapper! Jarenlang niet meer naar de tandarts! En kan ik dan ook geen klanten meer in mijn woning ontvangen om hun een tekening mee te geven? Alleen om het gevaar voor coronabesmetting te voorkomen. Uit behoud voor ons leven?
Als dat werkelijk doorgaat, zie ik mezelf straks voor me als een verwaarloosde man, die nooit meer fijne menselijke contacten kan hebben.

Door al deze nare gedachten plus het veel te warme weer kreeg depressiviteit de overhand. Elke ochtend sta ik met lood in mijn schoenen op. Wat gaat deze dag brengen?, denk ik dan, is er nog enig soelaas?

Roerloos in een stoel
Op bepaalde momenten van de dag is de depressiviteit zó heftig dat ik urenlang roerloos in een stoel of op mijn bank blijf zitten. Als het me te gortig wordt, loop ik naar mijn ouders om mijn hart te luchten. In de middag heb ik behoefte aan slaap. Depressiviteit leidt tot vermoeienissen. Ik lig dan een uur, soms anderhalf uur op mijn bed en slaap dan ook echt. Na zo’n rusttijd voel ik me een beter mens.

En dan is er nog een lichtpuntje in de duisternis. Gisteren kon ik aan een nieuwe opdracht beginnen van een aardige vrouw die hier in Velp woont. Het is een bijzonder huis in Art-Nouveau-stijl. Zij blijkt een groot bewonderaarster te zijn van de tekeningen die ik op Facebook laat zien. Vandaag ging ik verder aan het werk. Ik hoop er in te geraken waardoor ik toch nog afleiding kan vinden in deze zo onzekere tijden.

Hartelijke groeten,

Kees

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees zich ontzettend kan ergeren en druk kan maken over het weer dat niet past bij de tijd van het jaar. Of dat het druk is in een winkel, terwijl dit eigenlijk niet hoort tijdens een pandemie. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Tot depressieve gedachtes aan toe. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.