vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

27 augustus om 12:33

Mr. President, please stop making bombs.

Maandag 30 mei 2016

Beste Monique,

Na me weken achtereen in grote trekken een blij mens te hebben gevoeld, kenmerkte emotionele tegenslag deze dag. Het begon al ’s ochtends om circa 8.45 uur toen ik werd opgeschrikt door keihard geclaxonneer. Ik schrok me lam! Wat klinkt een autotoeter toch hard!

Ik ging naar buiten om te kijken wie daar zo’n kabaal maakte. Even verderop in de laan zag ik een auto staan met de portieren open. Er stond een nog vrij jonge man naast de auto, die kennelijk op iemand anders wachtte.

Ik dacht: dat moet de veroorzaker zijn. Ik ben er naartoe gelopen en heb de bestuurder met klem verzocht niet meer te toeteren, omdat ik er zo van schrik en het geluid me pijn in de oren doet. Eigenlijk was ik wel een beetje boos en ik besefte dat mijn toon bepaald niet vriendelijk was. De schrik zat er ook zo in!

Gelukkig bood de bestuurder keurig beleefd zijn verontschuldigingen aan en beloofde niet meer te toeteren.

Verliep niet lekker
Na dit incident hoopte ik te gaan tekenen. Het werk lukte wel, maar de claxon bleef me nog geruime tijd bij.
Een half uurtje later besloot ik een wandeling te gaan maken, maar ook die verliep niet lekker. Wat werd het buiten toch warm en vochtig! Ik koos voor een route, waar ik nog redelijk beschut kon lopen.

Het wandelen vond ik een zware opgave met dit weertype. Na drie kwartier ‘geploeterd’ te hebben, was ik blij weer in mijn eigen huis te zijn. Ik zette het tekenen voort.


Kernwapens

En toen overvielen mij gevoelens van grote ongerustheid. Nu volg ik meestal niet het journaal en lees ik ook geen kranten, want die kan ik maar beter aan mijn ouders overlaten. Zij houden de ontwikkelingen in de wereld wel in de gaten en vertellen het mij na afloop. Anders kunnen paniekgevoelens de kop op steken.

Echter, toevallig ving ik afgelopen vrijdag vluchtig een glimp op van het bezoek van de Amerikaanse president aan Hiroshima. Het bezoek kende veel emoties. Een hoogbejaarde overlevende van de ‘bom’, die op 6 augustus 1945 op de stad viel, viel de president snikkend in de armen. Obama omhelsde de Hiroshima-bewoner. Maar aan het einde van de uitzending hoorde ik tot grote schrik dat de Verenigde Staten hun kernwapenarsenaal willen uitbreiden en moderniseren. Wat? dacht ik. En de president zou juist streven naar een kernwapenvrije wereld! En nu hoorde ik dit!

Gaan we nu ineens een nieuwe nucleaire wapenwedloop krijgen, terwijl we de rampen met kerncentrales (Tsjernobyl en Fukushima in Japan) nog maar net hebben gehad?
De president had aanvankelijk in zijn toespraak toch gesmeekt nooit meer atoombommen in te zetten in tijden van oorlog?

Ik was nauwelijks van de schrik bekomen of ik hoorde zondag, vlak voordat er een favoriet programma van mij begon, dat Rusland hard bezig is nieuwe kruisvluchtwapens en kernraketten te ontwikkelen.

Geen geruststelling
In de tijd met Gorbatsjov leken we zo mooi van de nucleaire nachtmerrie te zijn verlost en nou lijkt het alsof er met de historische afspraken en wapenreductie-akkoorden wordt gebroken!

In de vroege middag – in beestachtig vochtig warm weer – liep ik met vreselijke gedachten in mijn hoofd naar mijn ouders in de hoop de nare gevoelens uit te praten. Helaas konden zij mij geen echte geruststelling geven.

Mijn moeder zei: “Kees, je kan je nu wel alles gaan aantrekken van wat er zich momenteel in de wereld afspeelt, maar er zijn wel urgentere situaties dan het uitbreiden van atoomarsenalen. Neem nou het weer en het klimaat, dat op zijn achterste ligt. Grote gebieden, landen die worden overspoeld met slagregens en elders zúúúlke droogte! Die vragen veel meer aandacht. Het heeft geen zin om te gaan doemdenken wat landen eventueel kunnen gaan doen als ze kernwapens hebben.”

In het algemeen merkte ik dat mijn ouders in niet zo’n goede doen waren. Was het de warmte? Of kwam het door al het slechte nieuws in de media? Blijkbaar hadden ook zij de berichten over Amerika en Rusland ontvangen. De spanningen en het wederzijds wantrouwen schijnen tussen een aantal grootmachten in de wereld weer op te lopen.

In zak en as
De gehele middag zat ik in zak en as. Ik was niet meer in staat het tekenen voort te zetten. Inmiddels begon vermoeidheid de overhand te krijgen. Het warme weer verergerde het matte gevoel. Ik besloot een middagslaapje op mijn bank te doen.

Pas ’s avonds leek er wat meer soelaas te komen in het moeizame verloop van deze dag. Onweer en wolkbreuken zorgden voor opfrissing, na een tijdje warmte en droogte. Toch nog iets positiefs.

Hartelijke groeten,
Kees

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees zich ontzettend kan ergeren en druk kan maken over het weer dat niet past bij de tijd van het jaar. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.