vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

8 juli om 14:43

Niet zomaar ‘een dagje Amsterdam’

Een kennismaking met Flore, een ode aan Café Heuvel en voor het eerst op de Dam!

Woensdag 4 oktober 2017

Op stap voor nieuwe tekenopdrachten

Beste Monique,

Gedurende de afgelopen twee weken zat ik even zonder opdrachten voor tekenen. Het viel niet mee om gedurende zo’n periode ‘werkloos’ te zijn. Ik had niet direct andere bezigheden of liefhebberijen waar ik me op kon storten. Ik was eigenlijk een beetje uitgewerkt. Tevens stonden de laatste twee weken van september min of meer in het teken van eenzaamheid. Hoewel ik natuurlijk terecht kon bij mijn ouders was er verder weinig of zelfs geen contact. Al mijn dierbare kennissen leken ver weg. Ze hadden het allen druk. Druk, druk, druk. Hun job bleek meer aandacht te vragen dan ooit. Helaas heb ik met mijn buurtgenoten niet direct warme contacten en leven we allen enigszins op onszelf. Hoe moet het nu verder?

Natuurlijk gaan we verder! We geven het niet op, want gisteren, woensdag 4 oktober, kwam er verandering! Eindelijk! Die dag ging ik met de trein naar Amsterdam. Daar zou ik Elisabeth ontmoeten, gemakshalve ook wel Liesbeth genoemd. Zij is een klant van mij en woont in Overveen. Liesbeth ben ik in de loop der tijd langzamerhand gaan leren kennen en het gaat heel goed tussen haar en mij. Ze is zeer trouw en bovenal een bijzonder lieve vrouw. Ik had hierover, geloof ik, eerder geschreven toen ik eind augustus dit jaar naar haar toe ging voor een tekenopdracht van haar huis. Inmiddels is dit werk voltooid en een foto daarvan geplaatst op Facebook. Ik hoop dat iedereen het heeft kunnen bewonderen.

Voor de heugelijke 4 oktober hadden Liesbeth en ik een afspraak gemaakt voor ‘een dagje Amsterdam’. Maar niet zomaar ‘een dagje Amsterdam’. Het werd een bezoek met een belangrijk doel. Er wachtten mij namelijk twee locaties waar ik huizen zou fotograferen voor twee nieuwe opdrachten.

Na een uitgesproken vlotte heenreis troffen Liesbeth en ik elkaar in de hal van het Centraal Station. Samen liepen we van daaruit naar haar auto die zij geparkeerd had in de Spuistraat. We zouden met haar auto naar een parkeergarage rijden die dicht in de buurt van de Spiegelgracht was. Eenmaal in de auto wachtte ons een zware opgave. Ik weet niet hoe we ons door de nauwe straten van de binnenstad hebben gebaand, maar vele, vele wegen waren opgebroken of geblokkeerd door bestelwagens die aan het uitladen waren. Ik stond verbaasd hoe Liesbeth allerlei handige capriolen en manoeuvres uitvoerde om de parkeergarage die zij op het oog had, in redelijk korte tijd te bereiken. Een knap huzarenstukje mag ik wel zeggen! Enige tijd later vonden we een plek waar we de auto kwijt konden in een parkeergarage, waar nog een plek vrij was. We verlieten de onderaardse ruimte en begonnen aan onze stadswandeling.

Wat betreft het weer was het kantje-boord! Boven ons pakten dreigende wolken zich samen en we hielden ons hart vast hoe lang het droog zou blijven. Soms brak de zon vluchtig door, maar deze liet zich daarna niet meer zien.

We bereikten de Prinsengracht, waar we de huizenrij aantroffen die in aanmerking kwam voor foto’s. Ik maakte een aantal opnames en het lukte me goede details op de gevoelige plaat vast te leggen. In een van die huizen woont een nicht van Liesbeth, die artiest is: Isabel. Het is Liesbeths wens dat ik het huis van Isabel op papier uitwerk. Ze is trots op haar artistieke nicht, die een hele bijzondere manier van schilderen heeft. Liesbeth liet mij op haar iPhone enkele foto’s van haar werk zien.

Toen we de huizenrij gezien hadden en de opnames voltooid waren, besloten we een kop koffie te drinken in Café Heuvel, een bekend adres aan de Prinsengracht. Het is een klassiek Amsterdams café met kleine houten tafeltjes, een jukebox en vele prenten aan de muur en we dronken er de lekkerste koffie. Zelden had de koffie mij zo voortreffelijk gesmaakt! Ode aan Café Heuvel.

Nadat we ons langgekoesterde bakje troost genuttigd hadden en daarvan opgekikkerd waren, zetten we de voettocht voort. De Spiegelgracht kwam aan de beurt. Daar woont de dochter van Liesbeth: Flore. De bedoeling was dat ik ook dát huis zou gaan tekenen. Flore deelt haar trotse pand met vier studiegenoten. Het is heerlijk als je als studente het geluk tegenkomt om op zo’n plek te mogen wonen!

Opnieuw probeerde ik met de camera in de aanslag de beste hoek te vinden voor een zo mooi mogelijke opname.
Intussen verscheen aan de deurpost Liesbeths dochter. Blijkbaar wist Flore dat we langs zouden komen.

We kregen een warm welkom in haar huis. De kennismaking verliep heel goed en Flore kwam over als een spontane, hartelijke en openhartige jonge vrouw. Ze bleek zeer veel interesse te hebben voor mijn tekenwerk en volgt mij af en toe op Facebook. Liesbeth en ik rustten uit aan een grote houten tafel en onder het genot van een glas water, bekeek ik de opnames op mijn camera. De foto’s zagen er goed uit.

Liesbeth, Flore en ik praatten wat bij. Flore studeert rechten en hoopt volgend jaar haar studie te voltooien. Ik heb alle vertrouwen dat het haar zal lukken. Voor haar leeftijd (22 jaar) is ze al heel ver en ik zie Flore als een vrouw die wijs is. Flores huis oogt van binnen heel fris met lichte kleuren. Het is prachtig gerenoveerd en optimaal aangepast aan de eisen van het huidige moderne wooncomfort. Het blijkt dat ambiance en stijl een vooraanstaande plaats bekleden in de familie en hun smaak voor inrichten, kunst en schoonheid toont veel overeenkomst met de mijne. Het zijn mensen met wie ik probleemloos over mooie dingen kan praten.

Liesbeth en ik maakten plannen over hoe we deze dag in de Amsterdamse binnenstad verder zouden doorbrengen. We hadden een zee van tijd. Mijn gedachten gingen de kant op naar een bezoek aan de Begijnhof. Dat stond al een paar jaar op mijn verlanglijst. Het moest daar zo schilderachtig zijn! Niet ver van het Spui zagen we de ingang naar De Begijnhof. We liepen door een gewelfd poortje in neogotische stijl en betraden een grote binnenplaats. Een sprookje ontvouwde zich. Om een weelderig begroeid plantsoen met in het midden een Christusbeeld ontwaarden we de mooiste huizen. Eén ervan was nog helemaal uit hout opgetrokken en scheen tot Amsterdams oudste huizen te behoren. Andere panden kenmerkten zich door de mooiste Rococogevels. Wat was het er idyllisch! Liesbeth en ik keken onze ogen uit!

Het plantsoen en de diverse tuintjes voor de huizen maakten De Begijnhof pittoresk. De stilte die er heerste, viel ons op temeer we ons in één van de drukste delen van de stad bevonden. Geruime tijd bewonderden we het geheel. Langzamerhand kregen we zin in een lunch. Het was inmiddels etenstijd geworden. We verlieten De Begijnhof en trokken verder.

Hoewel het in hartje Amsterdam heus wel vol was op de trottoirs en Liesbeth en ik elkaar goed moesten vasthouden teneinde elkaar niet kwijt te raken vond ik de sfeer in het algemeen prettig en gemoedelijk. En tamelijk rustig, ondanks de voertuigen, fietsers en voetgangers, die vochten voor een plekje op de straatkeien.

Nee, het was nergens grimmig of hectisch, hetgeen ik in andere steden wel eens heb meegemaakt. Kortom, hier liep iedereen te genieten. Dat deed mijn hart goed.

We staken het Rokin over en vlak bij de Oude Turfmarkt lonkte een brasserie, die ons aantrekkelijk leek. We liepen naar binnen. De ambiance deed er prettig aan. We namen er onze lunch. Liesbeth een tosti en ik een sandwich met tomaat, mozzarella en pestodressing. Toen we ons eten op hadden, keek ik op mijn horloge. De tijd schreed voort. Om 14.05 zou mijn trein uit het Centraal Station vertrekken voor de terugreis. We hadden nog een kleine veertig minuten te gaan. Nadat we hadden afgerekend liepen we richting het station. Liesbeth wist een goede route die ons er zo naar toe zou loodsen.

Al lopende kwamen we langs een plek, waarvan ik nooit had geweten dat ik deze nog in het echt zou zien: de Dam.

Ik had bij mezelf altijd gezworen dit gedeelte van Amsterdam zoveel mogelijk te vermijden, omdat mensen me vertelden dat de Dam een te druk gedeelte zou zijn. Maar eerlijk gezegd, het kwam helemaal niet als druk over. We wandelden probleemloos langs het grote monument en hadden een prachtig zicht op Paleis de Dam en de Nieuwe Kerk. Alle gedachten die in mijn hoofd rondspookten – dat het een onmogelijk, lawaaiig plein zou zijn – bleken voor niets te zijn geweest! Beter gezegd, ik genoot! De Dam vond ik zeer indrukwekkend! Van daaruit liepen we vrolijk door langs het Damrak. Daar maakte ik enige foto’s van mooie huizen.

Met een ontspannen en zeer voldaan gevoel bereikten we het Centraal Station. Het weer had zich al die tijd goed gehouden want het was droog gebleven. Wat hadden we geboft! Eenmaal de hal binnengetreden namen Liesbeth en ik afscheid. We beloofden contact met elkaar te houden. Ik heb me ook zo geamuseerd. Zij is allesbehalve een saaie persoon. Liesbeth lijkt zowat een echte vriendin van me te worden.

Voordat ik het besefte zat ik alweer in de trein. Langzaam liet ik de stad achter me en even later gleed de dubbeldekker op volle snelheid als een aal door het vlakke landschap. Ook de tocht naar huis verliep zonder oponthoud.

Thuisgekomen rustte ik uit en dronk een kop thee. Hierna echter, besloot ik de fiets te pakken en naar de fotowinkel te gaan om de opnames van Amsterdam te laten ontwikkelen. Als het goed is kan ik ze binnen enkele dagen ophalen. Zodra ik de foto’s eenmaal binnen heb, ga ik direct aan de tekening van de Spiegelgracht beginnen. Spannend!

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.