vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

26 augustus om 16:12

Nieuw pareltje bewonderd

Donderdag 19 augustus

Beste Monique,

Graag zou ik de volgers van Facebook en Doclines willen vertellen dat het momenteel goed gaat met mij. Ik werk aan een schitterende tekening. Het betreft de vrije opdracht waar ik het laatst over schreef. Ik beleef reuze veel plezier aan het te tekenen onderwerp en …. het resultaat, zoals het er nu naar uitziet, belooft iets prachtigs!

Er was meer reden voor blijdschap gedurende deze afgelopen week. Op woensdag 18 augustus reisde ik met de trein af naar Amsterdam voor een nieuwe tekenopdracht. Na een zeer vlot verlopen treinrit kwam ik aan op Amsterdam Centraal Station. Buiten, vlakbij de in- en uitgang van de stationshal, wachtten mijn broer Jasper en Ghislaine.

Met ons drietjes liepen we vanuit het station richting Singel. Die lag niet ver weg van het punt van aankomst.

Eenmaal door Singel heen slenterend, keek ik mijn ogen uit! Wat was het toch weer een schitterend    deel van Amsterdam! Het Singel kende een rijkdom aan kostelijk schilderachtige steegjes en doorkijkjes. Het zijn juwelen op zich! Uniek!

Ik bemerkte dat deze straatjes zonderlinge namen droegen, zoals Korsjespoortteeg, Korte Korsjespoortsteeg, Kattengat, Teerketelsteeg, Smaksteeg, Jeroenensteeg, Ossenspooksteeg en Roomolenstraat. Aandoenlijk nietwaar? Dan vergeet je even alle sores van deze tijd.

Bovenal vierden de    huizen aan Singel de boventoom. Deze waren van oogverblindende schoonheid. Parels uit de 17e en 18e eeuw. De met bloemen getooide woonarken en tuintjes aan de deurportalen maakten alles compleet. Tevens heb ik genoten van de vriendelijke sfeer aldaar. Ik zag goed bezette terrassen, ‘buitenboord’-boekenstalletjes waar bezoekers van alles bekeken, een jonge moeder met kind die een hondje aaide en vertroetelde. Alles leefde en het geschiedde op een prettige, ja haast vertederende manier. Zonder gejaagdheid.

Net een levend schilderij à Toulouse Lautrec of Breitner.

Gedurende al mijn bezoeken aan Amsterdam had ik het Singel nooit    echt bewonderd omdat ik me vaak in andere delen van de Amsterdamse kern bevond.

Jasper, Ghislaine en ik kwamen aan bij het hoofdthema van de dag: het indrukwekkende huis ‘De Dolphijn’. Misschien wel het oudste herenhuis van de Grachtengordel. ‘De Dolphijn’ werd tussen 1597 en 1600 gebouwd in opdracht van de beroemde heer Hendrick Laurensz Spiegel en architect Hendrick de Keijser. De belangrijkste Amsterdamse bewoner die na Spiegel zijn intrek in ‘De Dolphijn’ nam, was Frans Bannink Cock. Cock kreeg bekendheid vanwege zijn functie als kapitein van een schutterscompagnie. Hij gaf meesterschilder Rembrandt van Rijn opdracht om zijn schutterscompagnie op het doek af te beelden, ‘De Schutterscompagnie van Cock’. Het werd later bekend als…’De Nachtwacht’.

En het is juist dit huis  – ‘ De Dolphijn’ – dat in aanmerking is gekomen voor een tekenopdracht. Voor iemand die Jasper goed kent.

Eerst bekeek ik ‘De Dolphijn’ aan de buitenkant. Van dichtbij en van verder af en aan de overzijde van Singel. Hoewel dit er veelbelovend uitzag, vond ik het niet makkelijk. Voor de dubbele gevel ontnamen twee in blad staande bomen het zicht op het hele gebouw. Ik kon de gehele bovenkant van het huis niet in de lens van mijn camera krijgen! Derhalve viel mijn blijde stemming terug. Ik dacht: ‘wat nu? Het is onmogelijk om hiervan een tekening te maken! Hoe straks verder?’

Twijfels of niet, we mochten het huis ook van binnen bekijken.

We kregen een warm welkom in ‘De Dolphijn’. Een joviale bewoner van dit huis liet ons binnen. Toen Jasper, Ghislaine en ik eenmaal door het woonvertrek rondliepen en met deze bewoner aan de praat geraakten, waren we de huiskamer voorlopig niet uit. Alle verhalen over de mensen van de familie die Jasper zo goed kent, kwamen los. Ze spraken ook over aangetrouwde familieleden, vrienden en kennissen.  Ik kon het niet allemaal volgen en eerlijk gezegd boeiden mij deze vertellingen niet zo.   De namen van personen zeiden me niets, omdat ik die mensen helemaal niet kende. Tja, de gesprekken gingen voor mij uiteindelijk erg lang duren. Zeker als de stof op het laatst steeds minder interessant over kwam.

Gelukkig kon ik nog van het prachtige interieur van ‘De Dolphijn’ genieten. Ik gaf mijn ogen de kost aan rijk gedecoreerde plafonds met bloemornamenten, engeltjes en leeuwenkopjes. Alles was driedimensionaal en in Lodewijk XIV-stijl (begin achttiende eeuw). Daarbij zag ik veel marmer en een mooie schouw met een evenzeer bewerkte schoorsteenmantel.

Goed, een bezoek aan mensen die ik niet ken vind ik prima, maar zo’n gelegenheid kán voor mij als man met autistische handicap, een fikse opgave worden. Zeker als een bezoek  lang  duurt en de gesprekken – door uitputting – een onsamenhangender karakter krijgen. Ik voel me dan melig worden.

Na het bezoek aan ‘De Dolphijn’ maakten we aanstalten terug te gaan naar de plek waar we waren begonnen. De tijd schreed voort en lunchuur brak aan.

Nogmaals nam ik Singel goed in ogenschouw en her en der    schoot ik plaatjes. Langzaam maar zeker kwamen we aan bij ons eindpunt: restaurant Loetje, vlak voor het station alwaar we alledrie een heerlijke lunch namen. Het restaurant roemde zich niet alleen om de lekkerste biefstuk van ons land, maar ook om de verrukkelijke koude middagmaaltijden. Die werden bereid in de vorm van uitsmijters, tosti’s en belegde broodjes. Ikzelf heb misschien wel de lekkerste lunch gegeten die ik ooit buitenshuis heb besteld: een ambachtelijk klaargemaakt broodje rosbief. Nou, broodje? Een reuzenbol zal men bedoelen! Met flink wat topkwaliteit rosbief erop en gegarneerd met sla, een pikant sausje en geschaafde stukjes Parmezaanse kaas.

Ik heb gesmuld. Na afloop voelde ik me goed gevuld, maar gelukkig niet bezwaard. Kijk dat is nou het mooie van deze lunch. Flink eten en toch geen ‘opgeblazen’ gevoel. Ik kon zonder problemen de trein naar huis nemen!

Om 13.35 uur nam ik afscheid van Amsterdam en met een zeer voldaan gevoel kon ik terugreizen naar Velp.

Toen ik weer terug was,    ontving ik van de bewoner bij wie Jasper, Ghislaine en ik op bezoek waren, een mail met daarbij een scherpe foto van ‘De Dolphijn’.  Daarop was het huis in volle verschijning te zien. Hij scheen de foto als bij toverslag in het archief van het huis te hebben gevonden en mailde mij deze.   Ik vroeg of hij hiervan een A-4-kopie kon laten maken. De bevestiging volgde twee dagen later toen ik een schitterende zwart-witfoto per post aangeleverd kreeg. Daaraan zal ik zeer veel houvast hebben. Straks ook met de eigengemaakte foto’s erbij voor de kleuren en zo kan ik over een week toch nog met goede moed aan de volgende opdracht beginnen!

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.