vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 mei om 13:45

Onrustige dagen maar goede afsluiting

Maandag 4 november, Velp

Beste Monique,

Afgelopen dagen verliepen niet bepaald rustig. Het weer speelde hierbij een grote rol. Op een aantal dagen vond ik het buiten zelfs zeer aan de warme kant, hetgeen mijn gemoedsstemming geen goed deed.

Er werd mij een weerbeeld voorgeschoteld, waarbij de buitentemperatuur hoger opliep dan gemiddeld. Ik voel dat direct. Anderen vinden het juist wel prettig, omdat ze dan buiten nog veel kunnen doen, voordat ‘die winter’ komt met al ‘zijn kou’.

Maar ik heb er geen baat bij. Ook ’s nachts niet, want de nachten geven weinig afkoeling.
En dan te bedenken dat de nachten eerder in deze maand en zelfs in september veel frisser waren. Ik sliep toen heerlijk! Nu kamp ik vaak met opgebroken nachtrust. Balen, want overdag krijgt vermoeidheid daardoor dikwijls de overhand, waardoor tekenen er soms bij inschiet.

Een ware pechdag
Gisteren had ik een ware pechdag. Inderdaad, buiten was het opnieuw uitgesproken zacht en doordat de wind in de zuidelijke hoek zat, voelde het niet alleen warm aan maar hoorde ik ook het constante geraas van verkeer door het dorpscentrum en over de snelwegen. Ook al bevonden die wegen zich op een afstand van vijf à zes kilometer van onze woonbuurt, de wind droeg heel veel geluid met zich mee. Een naar gehoor.

’s Middags kende nog een fikse terugslag die mij flink van streek maakte. Zoals gewoonlijk trof ik rond het middaguur in de brievenbus de televisiegids aan waarop ik geabonneerd ben; maar veel vreugde kon ik er ditmaal niet aan beleven. Halverwege het tijdschrift kwam ik opeens een artikel tegen over het klimaat; hoe het heden er voor staat en wat er in de toekomst zal gaan gebeuren. Die beschrijving was in grote vetgedrukte letters uitgevoerd en bracht een verschrikkelijk somber beeld over het toekomstige klimaat naar voren. Zó erg zelfs, dat ik volledig instortte!

Afschuwelijk rotnieuws!
Wat een afschuwelijk rotnieuws opeens! Van ellende wist ik even niet waar ik het moest zoeken. Ik wilde deze bladzijde eruit scheuren om niet meer met dat artikel geconfronteerd te worden, maar op de volgende pagina stond soortgelijk nieuws!

Nadat ik geleidelijk bijkwam, praatte ik het uit met mijn ouders. Helaas voelde ik me niet opgelucht. “Ach Kees,” zei mijn moeder, “je moet al die artikelen niet lezen. Het heeft geen zin. Je helpt jezelf alleen maar de vernieling in als je deze leest. Het is jammer, maar de ‘heren journalisten’ vinden dat zij zo nodig weer dit onderwerp moeten aansnijden.”

In beide gevallen betrof het een inhoudsopgave van een aantal actualiteitenrubrieken dat in de nieuwe week wordt uitgezonden. Afgelopen nacht kon ik van al die berichten in het televisieblad niet slapen.

En alsof het gistermiddag niet genoeg was…. Kort na het lezen van het programmablad werd ik opgeschrikt door een harde vuurwerkknal buiten. Ik schrok me wezenloos! Het geluid van de knal weerkaatste overal en klonk zeer doordringend en agressief. Écht een gemene rotknal! Ik dacht: wat zullen we nou krijgen!? Nu al geknal op straat? Zó extreem vroeg in oktober? Opnieuw stortte ik in.

Bijkomen
De rest van de middag zat ik binnen. Even later besloot ik voor mijn ouders te koken en in hun keuken te eten om toch nog een beetje gezelligheid te kunnen vinden.

Vandaag moest ik van de misère bijkomen. Gelukkig kende deze dag een veel beter verloop. Het was koeler met eindelijk buien.

Vanavond heb ik opnieuw voor mijn ouders gekookt en het lievelingsgerecht van mijn vader klaargemaakt: zuurkool met aardappelpuree. Voor mezelf heb ik iets anders gekookt: een mooie spaghettischotel met rode puntpaprika erin en fijn gekruimeld rundergehakt.
Toch nog ‘eind goed al goed’.

Al met al heb ik de laatste tijd veel meer behoefte aan de warmte en gezelligheid van mijn ouders dan voorheen. Een paar keer heb ik zelfs koffie bij hen gedronken.

Totdat betere tijden aanbreken, zal ik voortaan weer wat vaker in het huis van mijn ouders vertoeven.

Hartelijke groeten,

Kees

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees eerder depressieve gevoelens kan krijgen van kleine en grote veranderingen. En dat die gevoelens vrij hard binnenkomen. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme Bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme Bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.