vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

16 november om 10:45

Ontredderd, eenzaam en verdrietig

Vrijdag 12 november 2021

Beste Monique,

Het zou een dag worden die je niet bepaald een van de vrolijkste kan noemen. Toen ik opstond zag ik dat er buiten een dik wolkendek hing. En, het had die nacht en vroege ochtend helaas niet gevroren, terwijl het de vorige dag wel was voorspeld. Kennelijk hield de aanwezige bewolking de nachtelijke uitstraling tegen en kon de vorst niet doorkomen. Een beetje teleurgesteld voelde ik me. Het zou toch niet opeens zacht gaan worden buiten? Daar had ik immers niet op gerekend!

Nadat ik me had gewassen en mijn ontbijt op had, trok ik de wandelschoenen aan voor mijn dagelijkse ochtendwandeling. Een ingang naar het bos bleek te zijn afgezet, omdat er een boom werd gesnoeid, dus nam ik een andere route naar het natuurgebied. Ik verwachtte dat de houthakkers snel klaar zouden zijn met hun werk, want ze waren al een eind opgeschoten. Zou ik dat pad straks kunnen belopen, bedacht ik me? Eenmaal in het natuurgebied kon de wandeling me niet direct vreugde geven. Wat was het toch somber! En het voelde vochtig, ja haast klam aan. Ik miste de tintelende ochtendvorst.

Na drie kwartier sukkelen over de paden keerde ik terug. Ik had geen zin meer om mijn wandeling voort te zetten. Aan het einde van het bos, in de buurt van de grote vijver, nam ik de route die aanvankelijk was afgezet. Dat was de kortste weg naar huis. Aangekomen op de plek waar een boom werd getrimd, zag ik dat men het karwei nog niet had afgerond. De dranghekken met verbodsborden beletten iedere doorgang. Op de weg waar je normaliter het bos verlaat, bezetten werkauto’s, machines en een hoogwerkplatform de weg. Op het hoogwerkplatform stond de persoon die aan het snoeien was. Hoewel het erop leek dat de werkzaamheden even waren onderbroken, en het gevaar voor vallende takken was geweken, probeerde ik tussen de hekken door te glippen. Ik wilde immers zo snel mogelijk naar huis.

Nog maar amper was ik door de smalle opening of daar begon een van de houthakkers die op de grond het hout opruimde, toch bonje te maken! Woedend riep hij naar mij om zo gauw mogelijk weg te wezen vanwege het gevaarlijke snoeiwerk. Ik schrok van zijn plotselinge stemverheffing, maar hij was op zijn beurt ook geschrokken, omdat ik de dranghekken was gepasseerd. Omdat ik het niet leuk vond om met veel stampei als een ‘Calimero’ weggestuurd te worden, verdedigde ik me verbaal: “Je hoeft niet zo te keer te gaan!” 

Wijselijk draaide ik me om en bedacht een alternatieve route naar huis. Ik had geen zin in ruzie. De terugtocht draaide uit op een lange omweg om de bosvijver heen. Doodmoe kwam ik thuis. Ik zette koffie om bij te komen. De emoties bleven me lang bij en de gehele middag voelde ik me afgemat. Het lukte me niet om te tekenen, omdat ik me niet kon concentreren. Tevens begon een sombere gemoedsstemming steeds meer de overhand te krijgen. Zou dat door dat dompige, zwaarbewolkte weer komen?

Hoe dan ook, de dag duurde lang. Ook de avond draaide uit op een dieptepunt. Ik nam contact op met mijn broers. Aan de telefoon sprak ik mijn oudere broer. Zoals bekend, was er een belangrijke klimaatconferentie in Glasgow gaande. Bijna alle landen van de wereld deden eraan mee. Er scheen de afgelopen tijd druk te zijn onderhandeld om de schadelijke uitstoot in de atmosfeer door krachtbronnen die op fossiele brandstoffen lopen, nog verder terug te dringen. En er lag een plan om de regenwouden te herstellen. Kortom, er zouden serieuze plannen zijn bedacht om de aarde te behoeden voor de ondergang.

Ik wilde graag op de hoogte zijn van de ontwikkelingen van de conferentie, maar durf geen kranten te lezen en het TV-journaal te volgen aangezien berichtgevingen in de media bij mij erg direct en hard kunnen overkomen. Ik kan het wereldnieuws beter aan mijn broers overlaten, want zij kunnen het beter verwoorden dan de media. Aan de telefoon zei mijn broer het volgende: “Nou ja, er zijn wel wat positieve ontwikkelingen uitgekomen maar er moet natuurlijk heel veel gebeuren. Men heeft zich vooral gericht op de langere termijn. Dus over één, twee, ja zelfs drie decennia.”

Ik voelde de moed in de schoenen zinken. Was dat alles? “Er zijn wel wat positieve ontwikkelingen, maar die impliceren nog geen grote historische stappen.” In de stem van mijn broer merkte ik niet direct opgewektheid. Het leek meer weg te hebben van twijfel…. Even later had ik ook mijn andere broer aan de telefoon. Ook hij had eenzelfde relaas. Er was niet direct reden tot vreugde. Zou de klimaattop in Glasgow dan geen succes worden? En geen echte vooruitgang opleveren? Zou alles gewoon blijven bij hoe het was en zou daarmee de klimaatverandering verergeren? Betekende dit een rampzalige toekomst met een snel stijgende zeespiegel, moordende hittegolven, verdere verwoestijning en nooit meer koude winters….? Het ene doelscenario na het andere spookte door mijn hoofd. Ik voelde me ontredderd, en tenslotte eenzaam en verdrietig.

Mijn hart schrijnde daar ik enige dagen geleden nog zo hoopvol gestemd was toen mijn broers me lieten weten dat de ontwikkelingen zeer hoopgevend waren. Met plannen voor het redden van het tropische regenwoud, niet meer investeren in fossiele brandstoffen, en extra heffing op artikelen die door vervuilende machines zijn gemaakt en nog meer. Echter, op deze avond kreeg ik een totaal ander verhaal te horen. Ik besloot vroeg onder de douche te gaan. Ik wilde me lekker opknappen en trok een schone pyjama aan. In de huiskamer deed ik  de televisie aan. Een consumentenrubriek over de perikelen rond kaaskorsten verscheen op het beeldscherm. Veel kon ik er niet uit wijs worden en het was een saaie aflevering,  dus schakelde ik het kastje maar weer uit. Tijd om onder zeil te gaan.

Nauwelijks was ik opgestaan of ik hoorde een belletje. Het was een appje van mijn broer. Geheel tot mijn verbijstering las ik een zeer goed verhaal. Wat een geruststelling! Er stond vermeld:
“Beste Kees, de ontwikkelingen zijn juist positief. De wereldleiders zijn nog niet eerder zo eensgezind geweest. Dus de hoop is nu groter dan hiervoor. Het gaat over ambitieuzere doelen, terwijl er in eerdere klimaatconferenties nog grote vervuilers waren die niet echt mee wilden doen.Volgens mij heb ik jou in ons gesprek ook gezegd dat het positief was. Dus genoeg reden om juist meer hoop te hebben. Slaap lekker en tot gauw. P.S. Ik werd tijdens ons gesprek gestoord door telefoontjes die er doorheen kwamen. Vandaar de toon.”

Wat een opluchting. Nu maar even afwachten hoe de slotdag van deze wereldtop wordt afgerond. Misschien hoor ik dat wel morgen.

Vandaag is een betere dag. Ik ben goed bijgekomen na de misère van gisteren en heb weer kunnen tekenen. ’s Middags heb ik in de tuin bladeren bij elkaar geharkt en ’s avonds overheerlijke pannenkoeken gebakken ten einde toch nog sjeu aan het leven te brengen. Ik smulde! Ze waren onvergetelijk lekker!

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.