vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

20 augustus om 18:00

(08-’20) Op de kast gejaagd

Karin is onzeker en daardoor een makkelijke prooi voor haar puberende kinderen. Toch blijft ze trots op hen.

Lief Leven,

Ik hou natuurlijk zielsveel van mijn kids, maar na ze nu 3 maanden dagelijks op m’n lip te hebben… – poehh – ik ben ze helemaal zat.

Hun pubergedrag ben ik helemaal zat. Het is een ingewikkelde materie samen met die ontwikkeling van hun ‘frontale kwab’. Ze zijn hele dagen bezig met grenzen opzoeken; het lijken wel peuters. Ik moet ontzettend opletten dat ik me niet persoonlijk aangevallen voel door hun gedrag. Iedere puber is lastig voor zijn ouders maar als een ouder onzeker is geeft dit hen kennelijk een vorm van macht. Ze lachen me soms ook gewoon uit, omdat ik me zo lekker op de kast laat jagen.

Ze weten natuurlijk ondertussen ook precies hoe ze me op de kast krijgen. En daarnaast is het de afgelopen tijd – tijdens de lockdown – heel heftig geweest; we zitten maar op elkaars lip, waardoor kleine dingen ineens uitvergroot worden en je beren op de weg ziet die er in werkelijkheid niet zijn.

Structuur en een doel
Ik kijk uit naar september. Ook voor Matt en Nik zelf is het veel beter om weer structuur en een doel te hebben. Jezelf motiveren is voor veel jongeren erg lastig en de afgelopen maanden hebben erin gehakt, vooral bij de jongeren. Die hebben aanmoediging nodig om te zien en ervaren waar ze het – huiswerk maken of opstaan bijvoorbeeld – voor doen. Anders weten ze na een week al niet meer waarom ze hun bed uit zouden moeten komen als er geen school is. 


Zo, het klaag-gedeelte hebben we weer gehad, want mijn apen hebben hun schooljaar beiden met prachtige cijfers afgerond. Nikki heeft zelfs een diploma in de wacht gesleept en ook Matt gaat met een mooie cijferlijst het nieuwe schooljaar in!


Toch ook trots
Ik ben ook zo trots op hem, vanwege zijn interesse in de psyche van de mens en  de manier waarop ons rechtssysteem werkt. Hij wil graag rechten studeren in combinatie met psychologie. Hij moet hierin nog keuzes maken in hoe hij beide interesses gaat combineren, maar dat komt vanzelf, denk ik. Komt tijd, komt raad. En Nikki heeft haar Mavo-diploma behaald met 7 vakken en gaat nu naar MBO-4 voor haar vervolgopleiding agogiek. Ze is met haar 16 jaar alleen erg jong, misschien wel te jong voor bijvoorbeeld een stageplek in een tbs-kliniek. Na deze opleiding wil ze orthopedagogie gaan studeren. Althans, dat is nu de bedoeling. Maar ja, misschien bedenkt ze volgend jaar opeens dat ze kapster wil worden.


In een puberbrein gebeurt van alles; soms is alles een momentopname, ook studiekeuzes. Nikki is de eerste van mijn kinderen die in één keer haar middelbare school heeft afgerond. Bij de anderen is dat via veel omwegen gegaan – maar voor de duidelijkheid – ze zijn inmiddels allemaal waar ze wilden zijn. Want ook via Parijs kan je naar Polen toch?

Ik legde onlangs aan Matt en Nik uit dat kinderen een afspiegeling van de opvoeding en dus van hun ouders zijn. Het feit dat zij het zo goed doen, vertelt mij dus dat ik de afgelopen jaren een heleboel heb geleerd én veranderd, want anders had hun bestaan er wel anders uitgezien. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht, dat onze levens er zo positief voor zouden kunnen staan.

Ik heb niet echt heel veel succeservaringen, maar hun schoolprestaties zijn voor mij een echte mijlpaal. Ik vind het trouwens doodeng hoor, dat alles zo goed gaat.

❤ Karin

 

Wat is jouw grootste mijlpaal?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.