vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

12 mei om 13:12

Opnieuw een zware dip

Zondag 16 februari 2020

Beste Monique,

Hoewel ik volop bezig ben met de tweede tekenopdracht van het jaar en het werkstuk al heel mooi wordt, gaat het helaas niet zo goed met mij. Ik ben opnieuw in een dip terecht gekomen.

De situatie die ik buiten meemaak, gaat me zeer aan het hart. Het betreft de extreem zachte weersituatie van dit winterseizoen, dat helemaal geen winter is.

Toen mijn ouders me lieten weten dat de temperatuur weer naar lenteachtige waardes zou gaan stijgen, schrok ik. Zij schenen uit het nieuws iets te hebben opgevangen dat het extreem zou gaan uitpakken. Hoe kon dat? De voorspelling was toch dat het juist kouder ging worden?

Voelde angst in me opwellen
Helaas bleek een restant van een oude orkaan – Dennis genaamd – , die onverwacht op ons land afstevende en voor veel onrust zou gaan zorgen. Ik kreeg het benauwd en voelde de angst in me opwellen; angst dat we nooit meer mooie koude vrieswinters zullen krijgen als gevolg van de klimaatcrisis. Vooral het door de mens veroorzaakte broeikaseffect spookte door mijn hoofd.

Het kostte enige tijd eer ik het ergste had verwerkt. Terwijl ik nog met nare ‘nagedachtes’ tobde, besloot ik mijn weerdagboeken van de afgelopen twee, drie decennia erbij te pakken. Ik trok de gegevens na en vergeleek het ene jaar met het andere. Ik was nieuwsgierig en wilde weten hoe het ook alweer vóór december 2008 was en de jaren ná 2013 tot en met nu. Tussen januari 1998 en december 2008 kwam er maar één winter voor die het goed deed. Dat was het seizoen van december 2002 tot februari 2003. Een echte uitblinker was het echter net niet.
In het tijdvak van december 2008 tot maart 2013 gebeurde er iets unieks. Er vonden in successie vijf prachtige winters plaats, met sneeuw, ijs en schaatsen. Ik herinner me dat ik in die jaren geregeld van schitterende witte landschappen en strenge vorst genoot!

Na enige tijd constateerde ik dat er sinds december 2013 geen enkele koude winter meer is voorgekomen. Dat is inderdaad een flinke poos! Voor zolang ik leef, is zó’n lange periode van zachte tot extreem zachte winters nooit eerder voorgekomen!

Dit seizoen spant de kroon
Maar dít seizoen lijkt onbetwistbaar de kroon te spannen. Dat is ook aan de natuur te merken, want die reageert direct op dit ‘on-winterse’ weer. In haar hoedanigheid loopt zij anderhalve maand vooruit. Planten en zelfs kleine bomen komen al uit. De tuin is één dik tapijt van sneeuwklokjes, krokusjes en narcissen. In sommige tuinen van andere huizen geraakt de ‘cherryblossom’ (kersenboom) al in bloei! En dan zitten we nota bene pas op de helft van februari! Dit is nog nooit eerder voorgekomen!

De vogels houden zich ook niet stil. Zodra ik een voet buiten de deur zet, slaat niet alleen een warme stormwind me tegemoet, ik hoor tevens een overweldigende symfonie van vogelzang. Mezen, lijsters en merels brengen het beste uit hun album van lenteliederen ten gehore. Eenden hebben al jonkies gekregen! Vrolijk zwemt er een schare van eendenkuikens achter Moeder Eend aan.

Kortom, het is buiten een idiote gewaarwording!

Eén ding is zeker: ik hoop zó en verlang er zó naar dat er weer koudere winters mogen komen! Ik bid: laat dat in de volgende jaren alsjeblieft weer gebeuren!

Op zoek naar verstrooiing
Om afstand te nemen van de heersende ongewone omstandigheden, probeer ik enige verstrooiing te vinden. Zo nu en dan zet ik de televisie aan of volg een gemiste uitzending op de computer. Eens kijken of er een leuk programma wordt uitgezonden. Al lijkt televisie kijken in deze deprimerende periode een vorm van goede afleiding, erg veel soelaas kan deze tijdvulling niet bieden. Integendeel.

In bijna elke uitzending, hoe onschuldig het programma ook lijkt, hoor ik mensen de termen ‘klimaatverandering’, ‘stijging der zeespiegel’ en ‘opwarming’ zeggen. Zelfs in culinaire programma’s of programma’s met een kunsthistorisch gericht thema! Het impliceert weer eens hoe ernstig het probleem momenteel is!

Ik besluit de televisie eventjes met rust te laten.

Dieptepunt moest nog komen
Maar het dieptepunt van de telkens de kop opstekende sombere gedachtes moest nog komen. Gedurende een paar dagen speelden deze weer door mijn hoofd. Op een gegeven moment werd het me te gortig en besloot ik naar mijn ouders te gaan om al mijn zorgen en angsten te kwijten.

In de huiskamer zag ik hen ieder in hun vertrouwde luie stoel zitten. De televisie stond aan. Er was een speciale nieuwsuitzending gaande over een veiligheidsconferentie die in München werd gehouden. Daarbij kwam ook de klimaatproblematiek aan de orde.

Hoewel hetgeen in die uitzending werd belicht, weinig opvrolijkend over kwam, vertelde mijn ouders dat de aanwezigen op die conferentie juist hele belangrijke beslissingen aan het nemen waren. Het bleek dat de ‘hoge heren’ de koppen bij elkaar staken en serieus inzagen hoe ernstig de klimaatcrisis in de wereld is en dat er echt het een en ander aan maatregelen zal moeten worden getroffen. Meer dan wat er tijdens al die vorige conferenties is besloten. Zowel mijn moeder als mijn vader konden me mededelen dat ik me niet ongerust hoefde te maken, omdat de nieuwsuitzending over de conferentie een heel positief karakter had.

Zodra de actualiteitenrubriek naar een ander onderwerp over schakelde, geraakte ik in gesprek met mijn ouders. Vooral mijn vader had bijzonder wijze feiten gehoord over dat hele klimaatgedoe. Hij kon me vertellen dat hij zeer onlangs had gelezen én gehoord dat koude winters zich nog altijd kunnen voordoen, ook al lijkt het er nu in de verste verte niet op. Vader zei: “Als wij mensen nu gaan ingrijpen om de uitstoot in de atmosfeer te elimineren, zal de verergering van de klimaatverandering snel de kop in kunnen worden gedrukt. De aarde is zó groot en sterk dat bij de juiste maatregelen herstel zal volgen. Op het moment dat het echt fout dreigt te gaan, zal er door de mens meteen worden ingegrepen. Je moet dat goed onthouden Kees, want niemand wil al noodlijdend en creperend wegkwijnen op een stervende aarde. Iedereen wil immers prettig blijven leven”.

Opluchting na goed gesprek
Ik onderbrak hem met de vraag: “Zal ik in mijn leven dan toch nog mooie koude vrieswinters gaan meemaken?”
Vader: “Jij krijgt nog koude winters. Wij allemaal. Maar nu schijnen we een warmtecyclus van een aantal jaren door te maken, die een natuurlijke oorzaak kent zoals zonneactiviteit en de variërende afstand van de aarde tot de zon. Als die jaren straks achter de rug zijn, volgen er weer koude golven met strenge winters. Het zijn clusters van jaren, die elkaar afwisselen. Tijdens een klimaatverandering hoeft het niet alleen om opwarming te draaien. Er komen ook koude periodes in voor. Die horen erbij. Dat heb ik allemaal gelezen.
En als de door de mens veroorzaakte schadelijke uitstoot daadwerkelijk wordt aangepakt, kunnen die wisselende golven hun natuurlijke cyclus volgen. Kees, jij hebt in je leven nog zoveel jaren te gaan; jij maakt nog genoeg dingen mee waarvan je kan genieten, dus ook koudeperiodes.”

Bij deze rede kreeg een opgelucht gevoel steeds meer de overhand. Ook met mijn moeder voerde ik een kort gesprek en ook in haar relaas klonk meer geruststelling. Na de goede afloop van het gesprek met mijn ouders, kon ik uiteindelijk met een aanzienlijk blijder gevoel naar bed gaan. Ik sliep die nacht als een roos.

Zaterdag 15 februari:
Ondanks de ‘lente-explosie’ buiten, probeerde ik het tekenwerk voort te zetten, maar wát ik nog op papier moest uitwerken, vond ik niet gemakkelijk. Ik heb een huis extra getekend en daar was een hele dag mee gemoeid. Toen ik deze fase in de middag af had, kreeg vermoeidheid dan ook snel de overhand.

Zondag 16 februari:
Vandaag, zondag dus, houd ik rust. Te rumoerig weer, niet tekenen dus.

Ik zie in de aanstaande nieuwe week wel wanneer ik verder kan gaan.

Hartelijke groeten,

Kees

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees eerder depressieve gevoelens kan krijgen van kleine en grote veranderingen. En dat die gevoelens vrij hard binnenkomen. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme Bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme Bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.