vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

26 augustus om 16:59

Plezierreis naar Amsterdam

Kees beleeft een geweldige dag in Amsterdam

Dinsdag 20 september 2016
Hoi Monique!

Eindelijk is het er dit jaar toch van gekomen! Een plezierreis naar Amsterdam! De langgekoesterde en geplande stadsbezichtiging die zoveel voorbereiding kostte vond zowaar doorgang.
De weersomstandigheden pakten ideaal uit. Niet te warm, droog en af en toe zon met afwisseling van wolkenvelden.
Al geruime tijd stond een afspraak met mijn vriendin Monique en een kennis, Marcel, die aan de Keizersgracht woont, in de planning. Maar telkens moesten we deze opschuiven wegens ongunstig weer.
Maar nu diende zich de gelegenheid aan om er een echt dagje van maken.

Hoe blij was ik! Na intens saaie weken met alleen maar lome tropenwarmte ging ik er eindelijk op uit! Mooie plekjes zien! Historie en schoonheid!!
Al vóór 9.00 uur ’s morgens stapte ik op de trein richting station Amsterdam Amstel. De tocht verliep vlekkeloos. Ik kon heerlijk in een stoel gaan zitten en met behulp van een iPod naar mijn favoriete muziek luisteren. Het mooie van treinreizen vind ik dat het zo relaxt is. Ik zit dan weliswaar in een flink bezette coupé, maar het beluisteren van muziek kan een hoop geluiden die de mensen voortbrengen, aangenaam compenseren.

Alle sores en prikkels die ik gedurende een rit op de snelweg ervaar (wild en asociaal rijgedrag, lang wachten in files, etc.) komen bij een treinreis niet voor.
Zowel de spoorverbinding Arnhem – Utrecht CS als Utrecht CS – Amsterdam Amstel zijn mooie tracés. Ik geniet van het landschap dat aan mij voorbij gaat.
Om 10.14 uur kwam ik aan op het Amstelstation. Even later zag ik Monique in de stationshal verschijnen. Ook zij was met de trein gekomen.
Bij de ingang van het station stond Marcel. Hij kwam ons ophalen.

En zo begaven we ons naar het centrum van Amsterdam. Aan het Frederiksplein parkeerden we de wagen.
We besloten eerst in een goed erkend koffiehuis aan de Utrechtsestraat onze koffie te nemen.
Men kon daarbij allerhande bijzondere lekkernijen krijgen, zoals met stroop of honing overgoten wafel-koeken. Deze koeken en de welverdiende bak troost gingen er goed in!
Zodra we eenmaal hadden bijgetankt, liepen we door naar een bakkerij en een broodjeszaak voor het samenstellen van onze lunch, die we mee zouden nemen aan boord van de boot van Marcel.

Aan boord van de boot van Marcel? Ja, belegde broodjes aan boord van de boot van Marcel. Want Marcel heeft een privé-schuit waar we met ons drieën door de grachten gingen varen.
Reeds vorig jaar leerde ik Marcel kennen als klant voor een tekenopdracht van zijn huis aan een van de grachten. Als dank hiervoor nodigde Marcel mij uit voor een vaartocht met zijn boot door de grachtengordel.
Ik ging direct in op zijn voorstel. Helaas hadden we het vorig jaar en ook de eerste helft van dit jaar zo druk met ons werk, dat het er maar niet van kwam.

Voordat we aan de rondvaart zouden gaan beginnen, maakten we een wandeling door een deel van het centrum. Met kersverse broodjes op zak liepen we naar de schilderachtige Reguliersgracht.
Meteen proefde ik weer de zo gezellige en dorpse sfeer in het oude gedeelte van Amsterdam.
Alle mensen op straat liepen te genieten van het moois dat overal prijkte. Anderen zaten weer op de trap van het bordes voor hun huis een boekje te lezen of een boterhammetje te eten.
Aan de Reguliersgracht had ik een afspraak met een klant die graag zijn huis getekend wilde hebben.
En ook die afspraak stond al sinds vorig jaar in de pen en werd door omstandigheden alsmaar uitgesteld.

Wandelend door de Reguliersgracht, gaf ik mijn ogen de kost. Ik ontwaarde oeroude grachthuizen die schots en scheef stonden. Enkelen helden zelfs helemaal voorover. Hagelwitte gevels met grappige, soms popperige voorstellingen erin, beeldhouwwerken en ragfijne venstermaaswerken contrasteerden fraai met het regelmatige, maar vrij egale oppervlak van bakstenen. Sierlijke straatlantaarns en vol in blad staande loofbomen vormden prachtige attributen in het beeld van de oude grachten. Het leek alsof we een sprong maakten terug in de tijd.

Toen we het beoogde huisnummer vonden en de te tekenen woning, belden we aan. Enige tijd later verscheen de eigenaar c.q. klant en we geraakten aan de praat. Hoe wilde hij het huis getekend hebben? Het leek me geen eenvoudige opdracht om het te fotograferen, daar het heel moeilijk was een goed beeld te krijgen van het huis en de woningen van de buren. Nu eens moest ik aan de overkant van de gracht staan, dan kroop ik weer tussen de geparkeerde voertuigen door om de benedenverdiepingen op de gevoelige plaat vast te leggen.
Maar uiteindelijk was ik eruit. De vele opnames vormden een legpuzzel van voorbeelden, waaraan ik houvast hoop te hebben gedurende het tekenen.

Nadat we hadden overlegd met mijn klant, gingen we naar de gracht waar we Marcels huis binnenliepen. We maakten een picknickuitrusting klaar en stopten deze in een mand. De mand namen we mee aan boord.
Voorzichtig klauterden we één voor één de kade af en namen plaats op de zachte leren banken van Marcels boot. Hij had het vaartuig vlak voor zijn woning aangemeerd en al in orde gemaakt opdat we zo weg konden varen.

De scheepsdiesel werd opgestart en de boot zette zich in beweging. Zachtjes begon de schuit de gracht af te tuffen. Intussen richtte ik mijn blik op de grachtenhuizen en het vaarverkeer op de gracht. Er wordt vaak beweerd, dat je de oude gebouwen het mooist kunt bewonderen vanaf het water. Dat klopt. Je werpt onder de bomen door een volle blik op de rijen prachtige oude huizen uit de 17e en 18e eeuw.
Het weer hield zich gedurende de boottocht uitstekend. Het was meestal half bewolkt en de zon liet zich noch te weinig, noch te vaak zien. En, de temperatuur ervoeren we als bijzonder plezierig. Niet te warm, maar ook niet dat je de jas constant aan moest houden.

Onze vaart leidde naar de Amstel.
We kwamen terecht op een groot open stuk met links de Stopera, rechts theater Carré en natuurlijk de markantste brug van de stad, de Magere Brug. We zaten op de Amstel.

We sloegen rechtsaf en zetten koers naar Carré en het beroemde Amstel Hotel.
Laatstgenoemde vond ik een van de indrukwekkendste bouwwerken van ons land. Wat was het Amstel Hotel groot en wat voor een mooie, regelmatige architectuur eigenlijk, voor de begrippen van de late 19e eeuw. Vlak voor het gevaarte keerden we weer honderdtachtig graden om en voeren hetzelfde traject terug, maar dan richting Herengracht. Intussen peuzelden we onze verrukkelijk klaargemaakte broodjes op.
Terwijl de Stopera uit de verte langzaam opdoemde, wendde Marcel zijn boot naar links, de Herengracht in. De gracht die zoveel moois beloofde en zo werd geroemd.

Aan het begin van de gracht vond ik de huizen nog niet direct spectaculair, maar naarmate we naar het centrum toe kropen kregen we steeds speelsere en elegantere gevels te zien. Uiteindelijk voeren we door de Gouden Bocht. De fameuze bocht waar de Leidsegracht uitkwam op de Herengracht. We zagen de mooiste huizen uit alle tijdperken oprijzen aan beide kanten van het water. Mijn ogen stonden op steeltjes en ik schoot het ene plaatje na het andere.
Hoewel het varen beslist de moeite waard was voor het bewonderen van al het moois dat Amsterdam ons bood, speelde er ook een groot nadeel een rol: de motor van de boot.

Hoewel deze geen storend lawaai maakte, ontwikkelde de scheepsdiesel een grote hoeveelheid dikke rook. Wanneer de wind er vandaan kwam, zaten we in een verstikkende uitlaatwalm. Ik kreeg er een droge keel van en mijn neus kriebelde. Ik moest te telkenmale niezen.
Ik vroeg Marcel of daar niet iets tegen te doen was. Hij legde uit dat er helaas geen oplossing bestond. Het bleek onmogelijk om deze motor milieuvriendelijker af te stellen.
Marcel vertelde dat hij dit jaar tamelijk weinig gevaren had en de motor daardoor ‘lui’ was geworden. Vaker varen betekent de motor ook beter door laten smeren, waardoor alles soepeler loopt, met een betere verbranding van de dieselolie in de cilinders.
We naderden een T-splitsing. Voor ons lag de Brouwersgracht. Ons doel was om door te varen naar de Bloemgracht voor de tweede tekenopdracht. Een tweede tekenopdracht? Ja, want dit jaar had zich nog een Amsterdamse klant aangemeld. Een kennis van Marcel die aan deze Bloemgracht woont.

We namen een stukje Brouwersgracht en sloegen weer links af. Daar lonkte de Prinsengracht. Fleurig opgesierde woonboten markeerden de beide kades van de Prinsengracht en ook aan fraaie grachthuizen ontbrak het niet. We kwamen langs de Noordermarkt met de Noorderkerk en verderop zagen we het klapstuk van de Prinsengracht: de Westertoren. Het ranke silhouet werd steeds groter en mooier. En zo stonden we er recht voor. Wat was de Westertoren toch prachtig bewerkt! Zeer fijne Renaissance-ornamenten, slanke zuilen en opgeschilderde beelden tooiden dit monument. Op de torenspits met de opvallende blauwe bol schitterde rijke verguldsels.
Recht tegenover de Westerkerk en het Anne Frank-museum bevond zich de ingang van de Bloemgracht. We legden de boot aan ter hoogte van het juiste huisnummer.

Opnieuw wachtte mij een ingewikkelde fotosessie. Ook dit huis betekende allesbehalve gemakkelijk om te fotograferen. Daar kwam nog eens bij dat ik met tegenlicht kampte. De zon scheen mij recht in het gezicht!
Ik heb zowel vlak voor het huis als op diverse plekken aan de overkant van de gracht vele, vele foto’s gemaakt. Hoe lastig het ook was, uiteindelijk lukte het me tot grote vreugde een plek te vinden om het huis met alles erop en eraan goed in het vizier te krijgen met de Westertoren op de achtergrond!
Ik stond op de rand van een woonboot. Ik had het geluk dat de bootbewoners niet aanwezig waren waardoor ik niemand hoefde te storen.

Balancerend op de rand van de ark maakte ik de opname. Dit zou wel eens de beste hoek zijn om het huis en de ‘buur-huizen’ ernaast op papier uit te werken!
Na deze taak te hebben volbracht keerden we terug op de Prinsengracht en tuften het hele water af. Met de Westertoren op de achtergrond kwamen we onder andere langs de bekende plek waar elk jaar het Prinsengrachtconcert wordt gegeven. Het was niet voor te stellen dat er dan tientallen bootjes aan elkaar vastgeknoopt in het water liggen te dobberen, terwijl de mensen onder romantische kaarslicht arm in arm van de muziek zitten te genieten.
Nu oogde alles zoals in alle andere wateren in Amsterdam. Rondvaartboten en nu en dan een waterfiets kwamen langs terwijl het leven aan de kade zijn gewone gang ging.

Ik richtte mijn blik weer op nieuwe rijen rijkversierde huizen die aan ons voorbij gleden. Het tafereel bleef me verbazen. Ik liet het niet na er flink op los te kieken.
Niet ver van de hoek Leidsestraat en Prinsengracht meerden we aan. Daar in de buurt was een bakkerij die een lekkernij verkocht zoals men die zelden kent: slakkenbroodjes met roze suikerglacé.
Ik herinner me deze nog van mijn vorige missie naar Amsterdam in juni van dit jaar. De slakkenbroodjes vond ik uitzonderlijk lekker.
Met zo’n specialiteit zou deze bakkerij wel eens bij veel Amsterdammers grote populariteit genieten. Ook bij mij, want ik had er reuze zin in gekregen.

Al was het inmiddels 14.00 uur geworden, waarop ik de kans niet gering achtte dat alles in de winkel op was. Maar zodra ik eenmaal voor de vitrine stond, zag ik er nog eentje liggen!
Onmiddellijk kocht ik een slakkenbroodje. Ik besloot deze na de rondvaart op te eten.
We voeren de laatste honderd meters van de Prinsengracht af, wendden naar de Reguliersgracht en tot slot de gracht alwaar we de boot stil zetten voor Marcels huis. We klommen van boord en laadden onze tas en overige benodigdheden van boord. Omdat het nog vroeg was en mijn trein naar huis pas anderhalf uur later zou vertrekken, rustten we uit in de keuken van Marcels huis. We dronken thee en ik nam mijn slakkenbroodje. Deze was net zo lekker als de vorige keer. Misschien een reden om hiervoor meerdere keren naar Amsterdam te gaan?

Marcel had hele mooie thee gezet en we genoten er alledrie van. Even later pakten Monique en ik onze mijn spullen en maakten ons op voor de terugreis naar huis. Het bleek dat Monique en ik op dezelfde trein stapten. In Utrecht zouden onze wegen scheiden.
Marcel bracht ons naar het Amstelstation. Bij de ingang namen we afscheid.
Op het perron wachtten Monique en ik op onze trein. Deze bleek vertraging te hebben. Ik had het benauwd, want ik vreesde dat we de aansluiting in Utrecht zouden missen. Maar een geluksengel kwam om de hoek kijken: de trein arriveerde veel eerder dan was aangekondigd met slechts een paar minuutjes vertraging. Wellicht dat ik nog kans maakte om in Utrecht de trein naar Arnhem te halen.
De reis tussen het Amstelstation en Utrecht verliep uitgesproken vlot. We hadden goede hoop dat het ons nog zou gaan lukken om op tijd thuis te komen.

In Utrecht aangekomen zag ik dat de intercity naar Arnhem klaar stond en met een spurt kon ik die trein warempel halen. Hoezee!
Voor het overige had ik een prettige en snelle terugtocht. Met de koptelefoon op en iPod geactiveerd genoot ik van mijn muziek.
Om 17.00 uur stond ik weer op Velpse bodem. Mijn ouders kwamen me halen.
Toen ik eenmaal thuis was, merkte ik dat de vermoeidheid de overhand kreeg van alle indrukken en belevenissen. Maar het was vermoeidheid met een voldaan gevoel.
Ik kijk uit naar mijn foto’s die over een paar dagen klaar liggen. Zodra ik die heb, begin ik aan de volgende tekening, terwijl er ondertussen dagen over zijn om een mooi foto-album samen te stellen van al mijn Amsterdamse reisjes.

Hartelijk groet,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.