vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

3 juli om 21:28

Skiën of langlaufen

Kees vertelt over zijn ervaring met de griezelige, lange latten.

27 januari 2018

Beste Monique,

Het volledig ontbreken van ook maar één vleugje winterweer grijpt mij enorm aan. Mijn gemoedsrust lijdt eronder en een verdrietig, neerslachtig gevoel is het gevolg.

Zó slap heb ik het verloop van een winter tot nu toe nooit eerder meegemaakt! Er is werkelijk geen greintje vorst! Zelfs ’s nachts niet!

Vrijwel iedere dag probeer ik mijn nare gevoelens weg te laten nemen door mijn ouders, maar ook hun bereik om mij te troosten en gerust te stellen lijkt een zekere grens te kennen.

Ik krijg van hen dus geen gerustgesteld gevoel en daarom zie ik alles steeds somberder en onzekerder tegemoet. Het is uitzichtloos. Ik voel me dan ook ten einde raad en wanhopig. De hamvraag: zal het in Nederland ooit nog tot een mooie koude schaatswinter komen of krijgen we ieder jaar zulke flauwe vorstloze kost?

Gedurende de afgelopen dagen heb ik via e-mail contact opgenomen met mijn broers om mijn hart uit te storten en mijn bezorgdheid te uiten.

Nog op dezelfde dag ontving ik reacties. Positieve reacties zelfs.

Mijn broers hebben mij moed ingesproken en schreven dat het niet zo is dat er nooit meer strenge winters zullen voorkomen. Integendeel, ze hebben gegevens opgezocht en documentatie geraadpleegd over het klimaat en eventuele klimaatveranderingen. Daarbij vergeleken ze het gedrag van winters in de afgelopen decennia in verhouding tot nu. In de mail van mijn oudste broer stonden gegevens van metingen, geconstateerde feiten en oorzaken van het grillige weer, dat mij en zeker ook andere mensen in de greep houdt.

In een kleine bijgesloten link las ik interessante wetenswaardigheden over waarom de kans op een koude winter in ons land niet uitgesloten blijft en in de komende jaren juist toeneemt.

Ik voelde me opgelucht.

Toch blijf ik ieder jaar nauwlettend in de gaten houden hoe slap of sterk een winter zich gedraagt in verhouding tot de vorige winterseizoenen.

Tevens schreef eenieder mij of het niet een goede oplossing zou zijn als ik op vakantie ga naar een land, waar sneeuw, ijs ligt, zoals Noorwegen, Zweden, Canada of de Alpenlanden. En dan denk ik: wintersport?

Hoe goed hun suggestie ook bedoeld is, ik denk niet dat zo’n onderneming mij voldoening en ontspannende dagen gaat bezorgen. Alleen al het reizen naar zo’n land, brengt risico’s met zich mee. Je kan vast komen te zitten in het verkeer tijdens zware sneeuwval, of te maken krijgen met ernstige vertraging van het vliegtuig of de trein. En dan heb je nog het verblijf in een hotel en het vinden van een goede dagbesteding in een wildvreemde omgeving. En dat ook nog eens onder moeilijker omstandigheden.

Voor een bezigheid als wandelen bijvoorbeeld kan de sneeuw te hoog uitpakken. Wegen kunnen afgesneden geraken. Probeer dan eens de winkels te bereiken voor de noodzakelijke boodschappen.

Een wintervakantie in een koud land kan heus fikse ongemakken met zich mee brengen.

Bovendien is een onbekende omgeving voor mij als prikkelgevoelig persoon met autistische handicap heel onvoorspelbaar met onplezierige geluiden en vreemde mensen. Ook met de financiële rompslomp omtrent het afsluiten van een reisverzekering of het boeken van een hotelkamer en nog meer, heb ik totaal geen ervaring.

Helaas zijn mijn ouders, die mij hier altijd bij hielpen, te oud om naar het buitenland te reizen.

Kortom, een verblijf in een winterse streek buiten Nederland zou een te moeilijke opgave zijn. En ik krijg dan toch het gevoel dat het allemaal te ‘bedacht’ is – een beetje ongekunsteld -, want het echte wintergevoel zal ik ook in het buitenland niet direct ervaren. Het voelt als een vlucht, waarbij je niet echt van de kou kunt genieten omdat het lastige beeld door je hoofd blijft spoken dat het in Nederland maar niet wil winteren.

En wat moet je dan in dat land? Tekenen op je hotelkamer of zo?

Een voor de hand liggend antwoord zou kunnen zijn: “Skiën of langlaufen.”

Maar ik kan helemaal niet skiën en langlaufen.

Ik heb het één keer geprobeerd: in Zwitserland. Ik was 19 jaar oud en verbleef met mijn ouders en broers in een houten vakantiehuisje dat in de buurt van een klein bergdorpje lag. Vandaar uit konden we met de auto, die voorzien was van sneeuwkettingen, naar een kleine oefenpiste. Daar was zowel skiën als langlaufen mogelijk.

Dapper als ik was, bond ik de ski’s vast aan de daarvoor bestemde laarzen en ging ik de uitdaging aan. Voorzichtig begon ik vooruit te glijden totdat ik een behoorlijke vaart had. Al snel begonnen mijn enkels te wankelen. Ik zwabberde en verloor daarbij alle controle met als gevolg dat ik onderuit vloog. Versuft lag ik in de sneeuw en moest van de schrik bijkomen. Wat was ik blij dat ik geen letsel had opgelopen. Ik besloot er meteen mee te stoppen: dit doe ik nooit meer. Ik vond het zo griezelig op die lange latten!

Mij werd aangeraden om skilessen nemen, maar die waren duur. Bovendien werd mij verteld dat als je echt goed wil leren skiën je daarmee al op jonge leeftijd (vanaf 10 jaar) moest beginnen.

Voor mij is deze sport helaas niet weggelegd. Ik heb nou eenmaal instabiele enkels, waardoor ik ook nooit goed heb leren schaatsen.

En de jaarlijkse stroom van berichten over ski-ongevallen, gipsvluchten en blijvende voet- en beenblessures blijven mij resoluut weerhouden van nieuwe pogingen om te leren skiën of langlaufen.

Nee, voor mij geen wintersport in het buitenland!

Een strenge winter vind ik het mooist in eigen land. Dan is Nederland zo prachtig! Ik heb in het recente verleden talrijke mooie foto’s gemaakt van sneeuw, rijpkristallen en indrukwekkende belichtingen als gevolg van de opkomende zon. Denk maar eens aan 2009 en 2010!

Zelfs in de slappe winters van 2016 en 2017 heb ik foto’s gemaakt van echte witte droomtaferelen.

Eenmaal teruggekeerd van mijn schitterende wandeltocht, genoot ik thuis dubbel en dwars van het tekenen en mijn andere mooie bezigheden, zoals het beluisteren van favoriete muziek, koffie drinken, het rijden met de modeltrein en mijn thee-uurtje onder genot van een eigen baksel. Dan is alles gehuld in een extra knusse sfeer met zoveel meer charme!

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.