vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

21 augustus om 13:09

Struikelen over gladderiken

Het was niet veel soeps, maar Kees kon de verleiding toch niet weerstaan de sneeuw te bewonderen.

Zondag 12 februari 2017

Beste Monique,

Zaterdag: de wereld zag er wit uit buiten. Winters, want het had gesneeuwd. Helaas betekende de dag verder weinig positiefs voor mij. Ik was ziek en voelde me beroerd. Gedurende de eerste helft van de dag was ik nog op, maar halverwege de middag besloot ik in bed te kruipen.

De hele dag proefde ik niets. Ik was beroofd van reuk en smaak. De oren veroorzaakten bij het slikken en gapen keiharde tikken. Vreselijk!

Het zijn de spiertjes om de gehoorgang en buis van Eustachius heen, die gespannen raken door de verkoudheid en daardoor de werking krijgen als een terug klikkend mechanisme met een sterke veer.

Daarbij liet de eetlust me geheel in de steek. Kortom, kommer en kwel.

Ondanks de griep presteerde ik iets wat ik niet voor mogelijk had kunnen houden: ik had een appeltaart gebakken.
Een appeltaart gebakken? Met griep?

Ja, ik had een echte appeltaart gebakken. En wel voor mijn nieuwe buren, die sinds september van het afgelopen jaar naast mij zijn komen wonen. Het zijn bijzonder prettige mensen. Zo fatsoenlijk, zo rustig. Ze vormen een echt voorbeeld.

Enige dagen eerder fietsten ze door de laan en zeiden me vriendelijk goedendag. Het was een moeder en een jonge dochter, die beiden naar me glimlachten. Ik vond dat zo roerend! Toen dacht ik: ik moet iets voor hen doen!

Ik zeg altijd: wees op goede voet met je buren. Zeker als het hele plezierige en bescheiden mensen zijn. Schenk ze een cadeau. Bijvoorbeeld iets dat je zelf kan klaarmaken. Het hoeft niet altijd een ingewikkeld tekenwerkstuk te zijn; het mag ook iets lekkers zijn. Zo kwam ik op de idee een appeltaart te bakken.

Om 15.00 uur was het zover. Na bijna een halve dag ingespannen bezig te zijn geweest om de taart tot stand te brengen, belde ik bij mijn buren aan. Ze waren thuis en zo kon ik hen de taart geven.
Naar mijn indruk waren zij totaal verrast. Sprakeloos bekeken zij het baksel. Hun dochter glunderde en vond het erg lekker ruiken.

De vrouw des huizes sneed de taart in delen van gelijke grootte. Iedereen besloot nog even te wachten met het proeven, omdat het net iets te vroeg was voor het thee-uurtje.

Inmiddels nam ik afscheid. Ik gaf hen nog wat tips over het invriezen van de stukken en wenste ze vervolgens veel eetplezier toe.
Daarna liep ik terug naar mijn woning en besloot onmiddellijk een douche te nemen. Wat voelde ik me ziek! Na het douchen ging ik onder zeil.

Al probeerde het bescheiden laagje sneeuw buiten alles enigszins op te vrolijken, het saaie en sombere weer maakte dat ik zin had om heerlijk knus in mijn warme nestje te gaan liggen! Ik viel direct in slaap.

Zondag: terwijl ik het klokje anderhalf maal rond sliep, viel er gedurende de nachtelijke uren een enorme lading sneeuw. Toen ik opstond, ontwaarde ik een sneeuwlandschap zoals zelden gezien. Ik geloof dat ik terug moet gaan naar 2010 toen er ook zoveel sneeuw voorkwam. Wat een ‘witte’ verrassing!

Ondanks de sneeuwbuien was mijn nacht probleemloos verlopen. Ik had geen last meer van ziekteperikelen. Bij het opstaan voelde ik me een stuk fitter. Vandaag ging het in zijn algemeen beter dan de dag ervoor. Wel kampte ik nog steeds met tikkende oren en proefde ik vrij weinig van mijn eten en drinken. Voor de rest was het grieperige gevoel weggezakt.

Na het ontbijt kon ik de verleiding niet weerstaan om een wandeling te gaan maken. De sneeuw maakte mij zo nieuwsgierig! Ik nam mijn fototoestel mee en zette er flink de pas in. Daarnaast is het goed aan lichaamsbeweging te doen na een hele dag binnen te hebben gezeten en langdurig te hebben geslapen.

Maar hoe mooi die sneeuw ook was en hoe spectaculair het landschap getooid, het wandelen zelf draaide al gauw uit op een lastige, zo niet gevaarlijke opgave. Het werd een heuse marteltocht.

De sneeuw lag zo hoog en dik op de grond dat ik niet meer kon zien waar ik mijn voet op plaatste. Gevolgd: ik gleed ten telkenmale uit en maakte de ene zwik- en valpartij na de andere. De ondergrond was spiegelglad! Verborgen dikke takken, stronken, wortels en nog meer vormden de ergste ‘gladderiken’. Daarover struikelde ik het hevigst.

Ook de sneeuw zelf had een glibberige structuur. Het was niet de fijne droge sneeuw van 2010 waar ik destijds goed doorheen kon komen.

Gedurende meer dan een uur strompelde ik mijn wandelroute af. Ik ergerde me. Ik kon niet meer genieten van het indrukwekkende landschap. Het was overal ook zo glad!
Geef mij dan maar liever tien graden vorst en een mooie laag rijp op de boomtakken in plaats van een al te dik pak sneeuw en slechts een beetje vriezen.

Toen ik weer thuis kwam, was ik zo blij dat dit avontuur achter de rug lag. Ik moest geruime tijd bijkomen.
In de loop van de dag viel de dooi in. Het weelderige sneeuwlandschap werd zienderogen minder en de straten veranderden in troosteloze blubber. Bomen begonnen te druipen en hoorbaar sijpelde het smeltwater van het dak door de regenpijpen. Echt kwakkelweer. Jammer.

Überhaupt vond ik het weerverloop van de afgelopen week teleurstellend. Hoewel men aanvankelijk veelbelovend sterke vorst had voorspeld, viel deze tot nu toe erg tegen. Een hardnekkig wolkendek dat ons de hele week plaagde, belette het vriezen min of meer.

Ondanks dat het niet meer vroor, oogde het vandaag buiten gelukkig een stuk vrolijker. De zon brak voorzichtig door.
Zodra ik me uitgerust voelde, zette ik koffie. Ik besloot vandaag aan de volgende tekenopdracht te beginnen voor een klant, die ik al eerder heb gehad en die ditmaal graag een afbeelding wil hebben van zijn werkplek in Nunspeet. Het is een leuke opdracht overigens. Het onderwerp lijkt me niet al te moeilijk en toch de moeite waard om het op papier uit te werken.

Ik kan er weer mee vooruit.

Groet,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.