vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

22 juni om 13:07

Turbulente tijden

Kees heeft stemmingswisselingen en grote zorgen om de aanhoudende warmte in oktober.

Woensdag 17 oktober 2018

Beste Monique,

Er is een hoop beroering. Tijdens deze dagen worden we bruut heen en weer geslingerd op de woelige baren, die het dagelijkse leven kent.

Er doen zich zowel zeer negatieve situaties als zeer positieve voor. Stemmingen wisselen. De ene keer betreft het euforie, een andere keer diepe neerslachtigheid.

Ja, neerslachtigheid, die stemming overvalt mij af en toe. Het abnormaal hete weer speelt daarbij een rol. De periode van buitensporig hoge buitentemperaturen waar wij momenteel mee te maken hebben, baart mij verschrikkelijke zorgen. Ik vind het buiten zo afschuwelijk warm! Ik heb dit nog nooit eerder in oktober meegemaakt! En dan zó lang!

Het is vandaag de tweede dag dat hier in Velp de 25 graden celsius wordt gehaald! Een beangstigend record.

Ik kan helaas niet meer van mijn heerlijke knusse bezigheden genieten, zoals de modeltrein, naar muziek luisteren en fijne lange koffie- en theepauzes tussendoor houden. Ook wandelen is er nauwelijks bij.

Het blijft in onzekerheid afwachten wat het weer uiteindelijk gaat doen. Geregeld zoek ik gezelligheid en troost bij mijn ouders.

De oktobermaand die bij mij zo geliefd is, dreigt door deze warmte-ellende volledig te verpieteren.

Alsof de duivel ermee speelt, stond de afgelopen week de klimaatproblematiek weer eens centraal. In menig medium (krant, televisie) werd er de nodige aandacht aan besteed. We hoorden en lazen het ene griezelverhaal na het andere. De huiveringen liepen me over de rug. Ik kreeg het er benauwd van.

En nu lijkt het inderdaad alsof de klimatologen gelijk krijgen over die afschuwelijke opwarming van de aarde en het klimaat in Nederland.

’s Nachts slaap ik slecht. De afgrijselijkste gedachtes houden me bezig. Ik lig te tobben en te malen. Ik kom nauwelijks meer aan mijn nachtrust toe.

Ik ben erg van streek. Ik kan het niet verwerken.

Voor een autist betekenen grote veranderingen verstoringen in een vertrouwd patroon van rust, evenwicht, structuur en voorspelbaarheid. Een patroon geeft je zekerheid. En als je afscheid moet nemen van prettige dingen, die plaats gaan maken voor situaties die ronduit onwennig zijn en zelfs onaangenaam, kan dat veel pijn doen. Voor mij is het verdwijnen van het herfst- en winterseizoen met de daar bijbehorende kenmerkende en voor mij zo vertrouwde weersverschijnselen – koelte en regen in het najaar en vorst in de winter – niet te overzien.

Nee, één ding is zeker: Ik verlang enorm naar koude temperaturen! Ze moeten weer komen!

In godsnaam!

En hiermee beëindig ik het ‘kommer-en-kwel-nieuws’. Tijd voor positief nieuws!

Van de griepaanval is mijn vader aardig opgeknapt. Hij kan weer van alles, maar moet het nog rustig aan doen. Ik merk dat hij een veertje heeft gelaten.

Soms lijkt hij wat meer moeite te hebben met het opstaan uit zijn stoel. Het lopen gaat dan stroef en mijn moeder en ik moeten er tijdig bij zijn, opdat mijn vader niet weer valt. Op andere momenten is hij weer een stuk opgewekter en tot meer in staat.

Wat betreft mijn moeder: zij leeft momenteel helemaal op. Fysiek gaat het haar prima af. Ze speelt twee keer in de week een partijtje golf met haar vriendin(nen). Daarnaast heeft mijn moeder om de twee weken een ochtendje bridge met mensen met wie zij goed kan opschieten.

Al deze vormen van fysieke activiteit en ontspanning vol goede sociale contacten houden haar op de been. En gelukkig goed op de been.

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.