vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 mei om 13:35

Uit eten en weer aan het tekenen

Zondag 3 november 2019

Beste Monique,

Zaterdagavond sloten we de viering van mijn vaders verjaardag af door met zijn allen uit eten te gaan. Behalve met mijn ouders, ging ik ook mee met mijn broer Jasper, zijn vriendin Ghislaine, zoon Winter en dochter Victoria.

We kozen voor een restaurant in Ellecom. Het werd een bijzonder geslaagde avond en hebben het met zijn allen zo gezellig kunnen maken! Het eten dat we daar kregen, was werkelijk fantastisch! Klasse-werk! Zelden heb ik me zo te goed kunnen doen aan een meergangen-maaltijd! Kortom, super!!

Behalve het eten voerde ik levendige gesprekken met Jasper, die tegenover mij zat, en Ghislaine. Ook met Winter heb ik af en toe gepraat.

Akoestiek was problematisch
Hoe heerlijk de avond ook verliep en hoezeer we ook van de maaltijd genoten, het restaurant had één nadeel; de akoestiek in de eetruimten. De gesprekken van de vele aanwezige gasten weerkaatsten tegen de muren en het plafond. De stemmen kwamen bijzonder hard over. Af en toe werd het geschal me teveel en moest ik mijn handen tegen mijn oren houden.

Helemaal bont maakte een jonge kelner het, die een tafel ging afruimen. In allerijl kletterde hij de borden op elkaar en smeet daarbij het bestek er nog eens bovenop. Een oorverdovend rotlawaai was het gevolg. Ik had het niet meer!

Op een gegeven moment werd het me te gortig. Ik trad op. Ik riep tegen de jonge kelner: “Hé! Hou op met die herrie! Zachtjes! We kunnen niet meer met elkaar praten! Ga weg!”

“Kees, laat maar,” zei mijn moeder, “hij is nog jong en moet het vak nog leren. Ik denk dat de jongen onder druk staat en veel tegelijk moet opruimen. Kijk maar, hoe vol de tent nu is! En hij moet al die mensen bedienen!”

De jonge bediende leek mijn vermaning te hebben gehoord. Het opruimen geschiedde geleidelijk een stuk rustiger!

Op
Na een tijdje zag ik dat mijn vader op was. Ook voor hem was het lawaai in de eetruimte te veel geworden.
Ik had medelijden met mijn vader. Ik zag hem instorten van vermoeidheid.

Gelukkig waren we inmiddels aan ons dessert toe en stonden we op het punt onze tafel te verlaten. We hadden het onderhand wel gehad. Als eerste ging ik naar huis, samen met mijn moeder. Daarna volgden de anderen. Eenmaal thuis besloot ik snel een douche te nemen en direct daarop in bed te kruipen. Gauw lekker slapen! dacht ik. Morgen een nieuwe dag en heerlijk zondag houden.

Zondag
Vandaag kon ik eindelijk uitrusten. Ik heb het beste van de dag genomen met ’s ochtends een uitgebreid koffie-uurtje na twee fijne wandelingen. Daarnaast stortte ik me op een nieuwe tekening. De opdracht vind ik aanzienlijk minder makkelijk dan ik aanvankelijk had gedacht. Het betreft de Utrechtse AIESEC-Summerschool die is ondergebracht in het voormalige Wachtershuis aan het Janskerkhof. Het eerste onderdeel is bijna af: het gedeelte van een 16e- en 17e-eeuwse kerk met vele, vele baksteentjes.

Anderhalve week geleden had ik al een moeilijke fase achter de rug. Ik heb me toen gebogen over een bronzen beeld dat zich voor de Summerschool bevindt. Het is een wel heel moeilijk uit te voeren bronzen beeld van een persoon die in ons land geschiedenis heeft gemaakt en achter wie een diepgaande symboliek schuilgaat. Eigenlijk is deze vrouw, die helaas als meisje veel te jong stierf, heilig verklaard. Ik heb mijn beste beentje voor gezet om deze ‘grootheid’ zo exact mogelijk van het fotovoorbeeld over te nemen. Het tekenen en inkleuren waren absoluut geen sinecure! Een minimale afwijking in kleur of een lijntje een fractie anders gezet zou maken dat ik heiligschennis zou begaan..!
Het standbeeld is nu voltooid en ik geloof dat ik erin geslaagd ben het helemaal goed op papier te krijgen.

Het overgrote deel van de opdracht moet nog komen, het huis van de Summerschool zelf en het boomrijke plein links ervan.

Ik zal kijken wat ik ervan kan maken. Ik doe mijn best!

Hartelijke groeten,

Kees

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees eerder depressieve gevoelens kan krijgen van kleine en grote veranderingen. En dat die gevoelens vrij hard binnenkomen. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme Bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme Bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.