vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

19 mei om 15:31

Uitzinnige vreugde!

Dinsdag 18 mei

Beste Monique,

Na een reeds hoogst blijde 17e mei volgde vandaag een nóg blijdere 18 mei. Deze dinsdag mag wel als een hele bijzondere dag worden beschouwd. Werkelijk alles zat mee!

Aanvankelijk zag ik als een berg tegen deze dag op, want ’s middags zou ik in een post-operatieve controle aan mijn lies hebben in het ziekenhuis. Het betrof de plek waar ik vorige maand aan geopereerd was om een pijnlijke scheur in de lies te verhelpen.

Op naar het ziekenhuis

Na de lunch verscheen mijn ad interim-helpende hand/begeleider om mij naar het ziekenhuis te vervoeren; een locatie die ikzelf moeilijk kan bereiken en hierin ben ik dus afhankelijk van anderen. Mijn ad interim-helpende hand/begeleider bracht mij naar het ziekenhuis in Zevenaar, waar ik een afspraak had bij de chirurg die de liesbreuk had hersteld. Zeven weken na de operatie is het altijd goed om te controleren of de plek het heeft gehouden.

De ad interim-helpende hand/begeleider met wie de kennismaking aanvankelijk moeizaam was verlopen, bleek ditmaal reuze mee te vallen. Eerlijk gezegd vond ik hem juist heel rustig en aardig overkomen!

Onderweg naar het ziekenhuis brak het ijs. Geleidelijk werd hij losser en onze gesprekken werden daardoor steeds levendiger. Hij leek ook veel minder onzeker en gespannen dan een week daarvoor toen ik voor het eerst met hem op stap ging. Hierdoor verdween bij mij het onzekere gevoel.

In de wachtkamer

In het ziekenhuis aangekomen moesten we lang wachten. Bijzonder lang wachten mag ik wel zeggen! Bijna drie kwartier duurde het voordat ik aan de beurt kwam! In de tussentijd voerde ik met mijn begeleider boeiende gesprekken over reizen. We hadden samen veel schik.

Toen het lange wachten mij serieus begon op te breken, merkte ik dat ik veel meeleven ontving van mijn begeleider. Ik legde hem uit dat ik met mijn klassiek autistische handicap verschrikkelijk veel moeite heb met wachten. Het eindeloos vertoeven op een plek, die er in dit geval ook nog eens wit en steriel uitzag is voor mij een moeilijke opgave. Mijn begeleider dacht er net zo over en stond in mijn schoenen. Hoe sfeerloos is zo’n ziekenhuisafspraak! En ik heb er in een half jaar tijd al zoveel van gehad! Ik was het zat om me iedere keer weer in zo’n stijve, welhaast kunstmatige cocon te moeten begeven, waar iedereen zich ook nog eens dient te houden aan een star wachtsysteem. Bah!

Na zevenenveertig minuten stilzitten, kreeg ik de mededeling dat ik bij de chirurg mocht komen. Eindelijk! Het zou tijd worden!

In de spreekkamer ging het er een stuk ontspannender aan toe. De dokter keek mijn lies na en aan zijn stem te horen, kreeg optimisme steeds meer de overhand. Met als kers op de taart de fantastische uitslag dat mijn lies er zeer goed en netjes uitzag.

Ik mag weer van alles: tillen, tuinieren en zware boodschappen vervoeren! Toch besluit ik het rustig op te bouwen. Ik wil beslist niets forceren. Hoe geleidelijker ik zwaardere werkjes doe, des beter is het voor de lies!

Uitzinnige vreugde

Vol vreugde reed ik met mijn helpende hand naar huis. Ook hij was blij dat het zo goed was afgelopen. Thuisgekomen, maakte ik een nieuwe afspraak met hem. Over een paar dagen kan hij mij helpen om zware spullen te dragen naar een zeefdrukkerij. Spullen die voor mij nog te zwaar zijn, zoals een dikke map met tekeningen en duplicaten. Het betreft een tweetal tekeningen, die ik wil laten reproduceren voor mensen in de kennissen- en familiekring van mijn klant(en) in Amsterdam.

Het fijne van deze dag was dat ik weer vertrouwen heb gekregen in deze aardige ad interim-helpende hand/begeleider. Ik hoef er niet meer tegenop te zien om er met hem op uit te gaan!

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.