vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

26 augustus om 17:24

Wat dat een viool of een claxon?

23 augustus 2016

Beste Monique,

Grote afsluiting vandaag! Ik heb weer een tekening voltooid. Zoals ik eerder had verteld betreft het een tekenopdracht voor iemand, die aan de Leidsegracht woont.

Het werken aan de tekening betekende een maand van zware inspanning. En zondag is het me gelukt het werkstuk te voltooien. Terwijl velen gedurende de periode dat ik heb getekend van hun vakantie zaten te genieten, verrichtte ik vrijwel elke dag zwaar werk in een intensieve concentratie. Metselwerk, bakstenen, vensters, gevels en dakpannen vormden de pittigste opgave. Ook het straatbeeld vond ik beslist niet eenvoudig om op papier uit te werken.

Bruut verstoord
De voltooiingsfase van zondag ging helaas niet over rozen. Terwijl ik ingespannen de lucht inkleurde en zeer strak moest schilderen langs dakranden en gevels, ja zelfs tussen de boombladeren in, werd de concentratie plotseling bruut verstoord. Omstreeks een uur of elf, werd er buiten in de laan getoeterd. Pal voor mijn woning. Ik schrok me lens!
Het was een zeer luid, doordringend scherp claxongeluid.
Ik schoot uit met mijn penseel. Ik was woedend! Wie was dat die daar zo toeterde?
Ik liep naar buiten om te kijken of ik de auto nog zag die dat deed. Ik moest de bestuurder aanspreken.

Inderdaad, niet ver van mijn woning, waren mensen gearriveerd, die een bezoek aflegden. Uit een grote wagen zag ik een betrekkelijk jong persoon tevoorschijn komen. De bewoners liepen naar de visite toe. Ze schudden elkaar de hand. Ik vermoedde dat de bestuurder getoeterd had om kenbaar te maken dat hij gearriveerd was. En waarschijnlijk was het ook een uiting van blijdschap, vanwege de ontmoeting.

Woede beheersen
Het betekende een hele opgave om mijn woede te beheersen en niet uit te vallen tegen de bestuurder.
Ik sprak de desbetreffende persoon aan en liet weten dat ik er erg van was geschrokken. Vervolgens vertelde ik hem over mijn handicap en overgevoeligheid voor plotselinge geluiden. Gelukkig was de persoon heel aardig en toonde hij begrip voor de ongelukkige samenloop van omstandigheden. Hij bood mij dan ook zijn verontschuldigingen aan.
Ik voelde me opgelucht en nam een kop koffie om van de schrik bij te komen.

Na de koffie begon ik aan het herstel van mijn tekening. Het werk kostte me flink wat inspanning, maar het leek wonderwel te lukken.

Na een uur kon ik eindelijk de laatste hand aan het werk leggen.
Kort na de voltooiing heb ik de tekening nog eens aandachtig bekeken. Eerlijk gezegd ben ik wel trots op het resultaat. Ja, zelfs zo, dat ik besloten heb om binnenkort in de winkel fotokopieën te maken.
Even later toonde ik mijn ouders het voltooide werk. Ik zag hen van de ene verbazing in de andere vallen.
Inmiddels heb ik met mijn camera een foto-opname van de tekening gemaakt.

Prinsengrachtconcert
De middag: na een aantal weken nauwelijks of vrijwel geen televisie te hebben gekeken, kon ik vandaag op mijn gemak een uitzending gaan volgen die mij zeer aansprak. Ik had het op DVD opgenomen: het Prinsengrachtconcert van 2016. Net zoals in de vorige jaren geraakte ik ook nu diep onder de indruk van deze uitvoering.

Het betrof internationaal talent en een klein orkest, bestaande uit een operazangeres, tenor en een nog jonge cellist. Zij waren de grote solisten. Het concert bracht het muziekthema van dit jaar ten gehore en dat was ‘Barok’.

Vivaldi, Händel en Bach; het zijn componisten wier muziek ik adoreer. Vivaldi is bij mij veruit favoriet.
Toen alles eenmaal speelde en zong, beluisterde ik aandachtig en zelfs analytisch elk muziekstuk.
Wat een prachtige aria’s werden er gezongen!

Lastige aria’s
De solisten haalden het onderste uit de kan. Ik verbaasde hoe moeilijk het geweest moest zijn voor de zangeres om dit voor te dragen. Zij moest heel snel van lage naar hoge tonen zingen en vice versa en soms achter elkaar in vele octaven switchen. Wat moet dat een hoop ademhalingsacrobatiek vergen om het publiek te laten genieten van zulke bijzondere, maar zeer moeilijk te zingen aria’s!

Maar de zangeres beschikte over een fantastisch stemgeluid en bleek een geboren coloratuursopraan. Het publiek genoot! Iedereen zat en lag heerlijk in het feeëriek verlichte avonddecor op een bootje te dobberen en weg te dromen.
Hoewel ook ik mijn hart ophaalde van de melodieën en stemmen, was er helaas iets waar mijn oren grote moeite mee hadden en dat ertoe leidde om de DVD vroegtijdig stop te zetten.

Blikkerige klanken
Goed, muziek is iets dat je mooi vindt of juist helemaal niet. Wat de één als prachtig en super ervaart, vindt de ander reden genoeg om er niet naar te luisteren.

Nergens zijn de verschillen van smaak zo groot als in de wereld der muziek. Dat geldt ook voor de klassieke muziek.
Maar wat belemmerde dan zo het genot van het beluisteren van deze muziek?

Mijn antwoord: het orkest. Ik vond het geluid dat de muziekinstrumenten voortbrachten, niet erg plezierig in het gehoor liggen. Ik miste alle warmte en gevoeligheid. Vooral de strijkinstrumenten stelden de tolerantie van mijn oren danig op de proef. Blikkerige klanken met eigenaardige, lange en dun klinkende uithalen leken op het laatst door de gehoorgang te snijden. Ik kon niet meer genieten van de prachtige zang.

Er bleef maar weinig van het luisterplezier over. Ik heb de DVD geregeld door moeten draaien om gauw naar het volgende onderdeel van de uitvoering te gaan. En uiteindelijk werden het nasale gepiep en langgerekte gejank van de instrumenten mij teveel. STOP! Mijn oren deden pijn! Versuft en teleurgesteld haalde ik het schijfje uit de DVD-speler en stopte het in het doosje. Het duurde enige tijd eer ik bijkwam.

Barokviolen
Toen ik weer bij mijn positieven was zette ik thee. Wat was er mis met de muziekinstrumenten, die het Prinsengrachtconcert van 2016 vertegenwoordigden? Het verschijnsel is bij mij en wellicht ook bij anderen niet onbekend. De muziek werd gespeeld op oude instrumenten -authentieke violen uit de vroege 18e eeuw -, in de wandel ook wel barokviolen genoemd. Tegenwoordig worden er natuurgetrouwe replica’s van deze instrumenten gebouwd.

De presentator van het programma vertelde een interessant verhaal over het omgaan met barokviolen. Deze hebben darmsnaren. Moderne strijkinstrumenten zijn voorzien van metalen snaren. Wanneer er in de buitenlucht op oude violen wordt gespeeld moeten deze geregeld en langdurig worden gestemd, alvorens het volgende muziekstuk kan worden uitgevoerd. Darmsnaren zijn veel gevoeliger voor weersinvloeden dan die van metaal.

Uitvoerig checken
Het is de laatste jaren enorm populair om muziekstukken van Bach, Händel, Vivaldi en nog veel meer componisten uit die periode, uit te laten voeren op eigentijdse instrumenten. Wanneer ik een CD wil kopen van een mooi klassiek muziekstuk, moet ik het schijfje in de winkel eerst goed beluisteren, voordat ik tot aankoop overga. Op wat voor instrumenten wordt het gespeeld? Hedendaagse of authentieke? Wanneer het muziekstuk hoorbaar op oude violen wordt bespeeld, besluit ik de CD niet te kopen. Ik vind het niet gemakkelijk de juiste keuze te maken uit de verschillende orkesten voor één muziekuitvoering. Het aantal CD’s met orkesten erop, dat op barokinstrumenten speelt, lijkt de overhand te hebben. Zeker als ik muziek van Vivaldi of Händel op het oog (of oor) heb.

Gelukkig verschijnen er steeds heruitgaven van oudere klassieke muziekuitvoeringen (overgezet van LP op CD), die wel gemusiceerd zijn op moderne instrumenten. En daar kies ik dan ook voor.

Na de DVD met daarop het Prinsengrachtconcert van 2016 te hebben opgeborgen, zette ik een CD op met een prachtig pianoconcert van Johan Nepomuk Hummel, dat gespeeld wordt op moderne instrumenten. Eindelijk kon ik weer van muziek genieten!

Daarbij dronk ik mijn langgekoesterde kop thee en nam een stuk kersengebak.

Vervolgens zwijmelde ik heerlijk weg in mijn eigen luie stoel.

Dag Monique!
Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.