vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

3 februari om 15:49

Wel goed, niet zo heel goed……

Vrijdag 29 januari

Beste Monique,

Al
kende het dagelijkse leven in de afgelopen weken een redelijk rustig en gezapig verloop, helaas kende deze week een flinke dip.

Allereerst valt het huidige weertype mij erg zwaar. Het wil maar geen winter worden! Buiten is het ronduit zacht en ik mis vorst, ijs en rijp. Al die keren dát het er was, duurde het maar zo kort! Na een paar uur verdween het wit al heel snel, en vorig jaar beleefden we ook al zo’n belachelijk warm winterseizoen. Ik ben als de dood dat ik écht nooit meer koude winters meemaak! Ik baal er gruwelijk van! Ik haat warme winters!

Meer ellende
Het ontbreken van schaatsweer met tintelend strenge vorst heeft alleen maar geleid tot meer ellende, zoals de versnelde verspreiding van het coronavirus incluis de Britse variant van het gevreesde virus. Het is bekend dat bij aanvoer van zachte oceaanlucht  ziektekiemen zich veel gemakkelijker vermenigvuldigen dan bij vorst. Daarom loopt het nu ook uit de hand met de extreme golf van coronabesmettingen in ons land. 

Ik vermoed dat de slappe winter tevens de drijfveer vormt van de verschrikkelijk onrustige gebeurtenissen die ons land gedurende de afgelopen dagen teisterden. Verveling en  frustratie over de lockdown en de instelling van de avondklok zullen daarbij wel een rol hebben gespeeld.  De rellen, het brute geweld en de tomeloze agressie van jongelui, met alle afschuwelijke gevolgen van dien, hebben mij overigens diep in het hart geraakt. Ik ben er kapot van. Dat het er overal zo onbesuisd aan toe is gegaan! 

Geschokt door al het leed
Op maandag en dinsdag was ik nergens en in alle staten  tegelijk  Mensen die voor de lol andere, onschuldige en fatsoenlijke mensen zoveel leed berokkenen! Die zonder enig motief alles vernietigen, dat vind ik zó erg! 

Ik hoopte mijn bezorgdheid en gevoelens van totale onmacht van me af te praten. Eerst telefoneerde ik met mijn broers, maar zij konden slechts beamen. Ik kwam met hen helaas niet verder. Vervolgens liep ik naar mijn ouders maar ook bij hen pakte het anders uit dan ik had verwacht. Daar ik in een zeer emotionele gemoedstoestand  verkeerde die niet zomaar vanzelf over ging, verliepen de gesprekken niet zoals ik hoopte. Toen ik trachtte   troost te vinden bij mijn moeder kreeg ik een reactie, die mij alleen maar meer van streek maakte. 

“Nu moet ook jij niet agressief gaan worden,” zei mijn moeder, ”want agressie roept agressie op. En wat gebeurt er dan? Wat gebeurt er dan?…Dan ben jij de gebeten hond.”“Mam, hoe kan je zoiets zeggen!”

“Nou, dat komt omdat jij je stem flink verheft, en dat komt agressief over. Net als bij die raddraaiers. Ik denk dat mensen tegen je zullen zeggen: “Ah joh doe niet zo opgefokt”,  en  dan druk ik me nog heel zachtjes uit!”

Moeder leek volledig door te slaan in haar betoog. Ik was het zo met haar oneens dat ik op stond en wegliep. Terug naar mijn woning. Daar aangekomen werden de gemoederen me teveel. Het lukte me niet meer menig traan onder bedwang te houden. Zelden voelde ik me zó eenzaam! Zó wanhopig!

Overburen boden troost
Uiteindelijk vond ik maar één uitweg. Contact opnemen met mijn overburen. Dat zijn zulke lieve meelevende mensen! Op hen kan ik vertrouwen. Toen ik hen opbelde, werd er opgenomen. Ik kon op bezoek komen! Even later kreeg ik een warm welkom en luchtte ik mijn hart.

Ik vond het fantastisch hoe mijn overbuurvrouw zich verwoordde. Zij kon de situatie zo prachtig relativeren. Haar wijze van uitdrukken waarmee zij de omstandigheden enigszins verzachtte,  deden de ergste emoties zowaar wegebben. Langzaam maar zeker – na een uur lang gepraat te hebben – voelde ik de rust in me terugkeren. Op een gegeven moment brak lunchuur aan en nam ik afscheid van mijn overburen.

Hoezeer het gesprek een succes was, het heeft nog enige tijd geduurd eer ik de meeste gevoelens verwerkt had. Tot voor kort zat het mij nog even moeilijk.

Hoop op positieve kentering
Opeens kwam de volgende gedachte in me op: zouden deze rellen ook plaats hebben gevonden als er veel ijs  zou zijn geweest? Ik denk dat iedereen dan heerlijk was gaan schaatsen, een sportievere manier om je overtollige energie kwijt te raken! Dan zou er g een agressie en geweld zijn geweest, maar zou iedereen speels over het ijs zijn gaan zwieren of de lange toertochten gaan maken. Daar zijn wij tenslotte Hollandse jongens en meisjes voor!

Hoe dan ook, ik wou dat er een kentering in de samenleving gaat komen. Een positieve kentering en verbetering. En last but not least, herstel in het klimaat. Ik bid voor een resolute terugkomst van  mooie lange ijswinters. Het moet weer worden zoals vroeger!  Vol gezelligheid op het ijs met koek-en-zopie en grote schaatsmarathons in ons land waarbij lintjes en medailles vrolijk worden uitgedeeld voor wie de tocht heeft volbracht. Ik hoop dat mijn smeekbeden ooit verhoord zullen worden.


Niet alleen kommer en kwel
Gelukkig is het deze week niet alleen maar kommer en kwel. Na een moeizaam begin, volgden er veel gezelliger dagen.  Vandaag was mijn moeder jarig. Ze is zevenentachtig jaar geworden. Ongelooflijk, wat een leeftijd! Wat gaan de jaren toch snel voorbij! Ondanks dat het geestelijk nog wel eens schipperen is, vergaat het  met mijn moeder fysiek niet slecht en is ze tot op heden gevrijwaard van lichamelijke klachten.
Ik heb voor haar verjaardag een prachtige appeltaart gebakken. Wat was ze blij toen ik haar het geschenk gaf!

Naast de appeltaart, werd mijn moeder flink in het zonnetje gezet en ontving zij een rijkdom aan bloemen en boeketten.

’s Ochtends bezocht ik de jarige om deze hartelijk te feliciteren, want mijn blijde moeder had mij uitgenodigd om een kopje koffie te komen drinken in de zo vertrouwde huiskamer vol genegenheid en geborgenheid. 

Ik heb haar aanbod niet afgeslagen. Onder het genot van het bakje troost keuvelde ik heerlijk met mijn moeder. Ouderwets gezellig, mag je wel zeggen! Ik hoop het meer te doen.

Twee tekeningen voltooid!
Verder gaat het heel goed met de tekenopdrachten. Binnen één maand tijd, is het mij gelukt twee fraaie afbeeldingen op papier te voltooien. Et voilà: hier zijn ze dan: drie foto’s van twee nieuwbakken werkstukken.

Ik ben op 4 januari begonnen aan de eerste tekening en gisteren, maakte ik de tweede helemaal af. Het resultaat is schitterend geworden. De ene tekening laat min of meer een streekafbeelding zien en de andere een natuurafbeelding. Allebei in traditionele bouwstijl die in de provincie thuishoort.

Tekening 1 betreft een villa die gebouwd is in West-Friese boerderijstijl; tekening twee een Drentse boerderij met een enorm rieten dak en daaromheen een prachtige natuurtuin. Gebouwd in de achttiende eeuw.

De tweede tekening was een voortzetting van een dubbelopdracht die ik in de zomer van 2018 kreeg. In oktober van dat jaar voltooide ik de voorkant van deze boerderij en nu heb ik de achterkant van hetzelfde huis getekend. In 2019 en in het voorjaar van 2020 moest een groot deel van de tuin verbouwd worden en het werk nam veel tijd in beslag. Afgelopen zomer waren de werkzaamheden ten einde en maakte mijn klant foto’s van de woning.

Na deze noeste arbeid ga ik een aantal dagen rust nemen. Zodra februari op gang is gekomen, ga ik aan de derde tekenopdracht beginnen en  vervolgens aan de vierde.

Het betreffen twee hele pittige werkstukken, maar ik verheug me erop.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.