vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

27 augustus om 11:38

Zen White Lotus Body Butter

Zaterdag 9 juli 2016

Beste Monique,

Mijn tante zou vandaag haar negentigste verjaardag vieren. Een leeftijd die het waard is om een feestelijke lunch te organiseren.

Die lunch zou niet bij haar thuis plaats vinden, maar op een groot landgoed ergens in de Achterhoek. Daar woont een echtpaar. Bij het landgoed hoort een omgebouwde oude schuur, die ter beschikking wordt gesteld voor bijzondere buitenpartijen en lunches. Voor die schuur bevindt zich een groot eetterras.

Landgoed Achterhoek
We waren dan ook allen uitgenodigd om daar naartoe te komen. Behalve een lunch zouden we van het wonende stel ook een rondleiding door het landgoed krijgen.

Omstreeks 11.25 uur kwamen we aan op het ‘buiten’. Daar troffen we de gehele familie aan met daarbij een aantal mensen dat ik nog nauwelijks kende. Er waren in totaal circa vijfentwintig gegadigden, die van deze dag een echte plezierdag gingen maken. Tijdens de welkomst dronken we koffie met daarbij verse kruidkoek. Kruidkoek, die door een lokale bakker is gebakken volgens een traditioneel Achterhoeks recept.

De ontmoeting met de aanwezige neven, nichten en hun aangetrouwde familie was vol gezelligheid en stond in teken van blijdschap. Maar het allermooiste moment was wel toen mijn jarige tante naar me toe kwam en mij spontaan omhelsde. “O, Kees! Wat een cadeau! Wat een cadeau is dit!! Wat geweldig dat je bent gekomen! Jij hebt mij hiermee al het mooiste geschonken!” Ik kreeg van haar een dikke pakkerd.

Zen White Lotus Body Butter
Maar het echte cadeau moest ik haar nog geven. Ik overhandigde mijn tante een geschenk dat ik heel opvallend had verpakt: in de vorm van een zeilschip. Reden hiervoor was dat de vorm van de inhoud een gemakkelijke verpakkingswijze niet toeliet.

Ik had voor haar een grote pot hele mooie huidcrème gekocht: Zen White Lotus Body Butter. Deze kenmerkt zich door een friszoete geur en doet de huid heel snel opknappen. Maar het was lastig de ronde pot zo netjes mogelijk te verpakken.

Toen mijn tante het geschenk had ontdaan van al het papier, raakte zij tot de tranen toe geroerd. Mijn komst en het geven van de bodylotion scheen voor haar een enorm hoogtepunt te zijn. Wat was ze blij! Ze straalde! “Nou, Kees, hiermee kan ik mijn oude velletje nog iets goed doen.” Dit was wellicht iets te dramatisch uitgedrukt, want mijn tante ziet er voor een negentigjarige zeer goed uit. En vitaal! Ook geestelijk is ze nog zeer bij de pinken.

Speech verstoord

Even later zou mijn tante een speech houden. Op het terras zaten we aan ons tafeltje en richtten ons oor naar de welkomsttoespraak van de jarige. Daarmee opende zij officieel deze feestelijke middag. Ik genoot van haar prachtige woordkeuze en dikwijls kostelijk humoristische uitdrukkingen.

Maar hoezeer ik ook luisterde, ik maakte een moeilijk moment door. En wel een heel moeilijk moment. In het familiegezelschap hoorde ik iemand continu zijn neus opsnuiven. Hij snotterde zelfs. Ik ergerde me, maar liet niets merken. Ik moest me inhouden! Wat een opgave me aan te moeten passen aan deze lastige situatie!

Ik kreeg een vermoeden wie het kon zijn. Ik heb het hem in het verleden wel eens meer horen doen. Ik herinner me dat ik daarbij flink van leer trok.

Maar nu kon ik dat niet maken. Want ik wist dat ik met het verlies van geduld en stemverheffing jegens de veroorzaker van het storende geluid de goede stemming bij de anderen zou vergallen. En dat wilde ik niet, want de sfeer was juist zo mooi!
Schitterende tuin
Toen mijn tante haar toespraak had beëindigd, kregen we een rondleiding van de gastheer en -dame.

We werden door een schitterende tuin gegidst. Grote gazons deelden hun plaats met vijvers. Weelderige bloemenformaties met fonteinen en eeuwenoude ceders en loofbomen creëerden een idyllisch tafereel. In dit droomdecor drentelden her en der pauwen rond.

We liepen door binnenplaatsjes waar keurig verzorgde hagen een standbeeld van een figuur uit de klassieke mythologie omgaven. Doorkijkjes via ‘berceau aangeplante bomen-tunneltjes’ wierpen onder verscheidene hoeken een blik op het huis van het landgoed. Er ontvouwde zich een schouwspel, waarbij we ons honderdvijftig jaar terug waanden, als het ware uit een oud verhaal.

En de stilte overal! We hoorden alleen maar vogels. Het leek wel een paradijs!

Lunch

Terug op het eetterras werd de lunch aangevoerd. Deze was sober, maar van bijzonder mooie en pure kwaliteit. We konden allerlei soorten brood en broodjes nemen. Als beleg waren er plakken vlees, honing, jam en we konden aardbeien met homemade slagroom toe nemen. Bij het brood had men het mooiste en lekkerste krentenbrood uitgelegd, eveneens homemade. Kortom, we konden ons heerlijk tegoed doen.

Het prettige van deze lunch was, dat deze niet zwaar op de maag lag. Voor degene die graag warm wilde lunchen, serveerde men courgettesoep en wie voor een koud buffet koos, was er verse salade.

Communiceren was lastig

Na de lunch praatten we nog een hoop na. Helaas merkte ik dat ikzelf weinig spraakzaam was. Het communiceren verging mij stroef. Het moeilijke met veel aanwezigen is hoe ik mijn aandacht zo goed mogelijk kan verdelen onder de mensen. Met een vijfentwintigtal aan personen vond ik het een hele opgave me staande te houden. Daar kwam nog bij dat ik veel familieleden nog nauwelijks of niet kende.
Ik vond het allesbehalve eenvoudig een gesprek aan te knopen of een degelijk gespreksonderwerp te vinden.

Het liefst trok ik me terug. Ik besloot dan ook alleen te lunchen. Tussen de gerechten door zat ik heerlijk aan mijn tafeltje weg te dromen in dit paradijselijke oord.

En toen brak het moment aan dat we afscheid gingen nemen. Dat afscheid viel me zwaar. Niet bij de mensen zelf en ten tijde van het verlaten van het mooie landgoed, maar vooral gedurende de terugrit naar huis. Ineens welden er negatieve gedachten op. Het voor mij zo zwaar wegende ongemak van het gesnuif door één van de aanwezigen tijdens de openingsspeech, bleef me zeer lang bij. Ook gisteren kampte ik met de ‘na-ergernis’ ervan.

De das om
Maar wat mij tijdens het rijden beslist de das omdeed, was het verkeer. De wegen zaten stampvol. Vakantie-uittocht. We kropen toen we terugreden en er werd niet overal even netjes en gedisciplineerd gereden.

Het weer leverde evenmin een gunstige bijdrage, want buiten werd het warmer en warmer. Hoewel we blij waren dat het een droge dag was, maakte de hoge buitentemperatuur een autotocht er niet plezieriger op.

Ik zat achterin. Daar werd het bloedheet. Ik zweette me suf en voelde me op het laatst niet meer zo lekker. Hoewel onze wagen een effectieve airco heeft, lukte het ons niet deze even flink door te laten blazen. Kennelijk haperde er iets.

Als klap op de vuurpijl, toen we Velp binnenreden, werden we plotseling overstelpt door een gigantisch lawaai. Een legioen van circa twintig zware, opgevoerde motoren gooide het gas vol open en scheerde uit tegenovergestelde richting vlak langs ons heen. Ze kwamen uit het niets. De snelheid en het geweld waarmee het misbaar gepaard ging, waren ronduit verschrikkelijk. De hel brak los! Het leek alsof mijn trommelvliezen door midden werden gesneden. Wat een afschuwelijk gillend en krijsend rotkabaal! Dat dit nog wordt getolereerd op de wegen! Dat hiertegen niet wordt opgetreden!

Wat was ik kwaad!

Thuisgekomen bleef ik boos. Ik kon niets meer aan. Hierna maakte een verdrietig gevoel zich van me meester.
De vermoeienissen wogen ook zo zwaar!

Ik nam direct een douche en trok hierna schone kleren aan. Ik besloot een tijd lang alleen te zijn in de hoop tot rust te komen.

Zondag 10 juli
Nog niet helemaal tot mezelf gekomen. Ook gisteren maakte ik een zware dag door. Hitte zorgde voor ongemak en de negatieve ervaringen van de vorige dag had ik nog steeds niet verwerkt. Ik had te weinig prettige afleiding. Het lukte me niet om nog iets van deze zondag te maken. Moeheid bleef nadrukkelijk aanwezig.
Nu, vandaag, kom ik geleidelijk bij. Buiten is het ietwat afgekoeld en ik slaag er wonderwel in het tekenwerk voort te zetten.

Tot grote vreugde wacht mij in de rest van de maand en ook augustus een periode van rust. Geen afspraken of uitnodigingen meer. Geen verjaardagen. Niet meer in grote groepen mensen verkeren. Niet meer gedwongen meefeesten, omdat een ander iets wil vieren. Evenmin hoef ik op stap te gaan om bij één of meerdere klanten een bezoek af te leggen voor een tekenopdracht. Kortom, ik heb vakantie.

Afgelopen weken heb ik heel wat mensen moeten bezoeken. Amsterdam, Baarn, Wageningen, Doorwerth, men kan het zo gek niet bedenken of we legden er een bezoek af. Bijna alle opdrachten zijn nu besproken. Bijna. In september zullen er nog enkele komen, zoals een bezoek in Nunspeet en Amsterdam. Dat laatste betekent voor mij juist weer een uitje, want in Amsterdam is mooie afleiding genoeg!

Hartelijke groeten,

Kees

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees zich ontzettend kan ergeren en druk kan maken over het weer, harde geluiden en dingen die niet gaan zoals ze ‘horen’. Waar iemand zonder autisme zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.