vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 juni om 15:49

(09-’19) Zes kilo aan trauma dossiers

28 september 2019

Lief leven, hallo!

Ik val lekker met de deur in huis, omdat ik besloten heb om een traumaverwerking traject te gaan doen en dit is volgens mij het juiste moment om mijn dagboek te delen. Gewoon, omdat gedeelde smart halve smart is.

 

Afgelopen tijd ben ik erg druk geweest in verband met papier voor een overheidsinstelling, want deze instantie wilde informatie over me. Ik heb daarom dus mijn dossier moeten opvragen bij de zorginstelling en toen dit vervolgens bij mij thuis werd bezorgd, schrok ik echt enorm: het was een pakket van ruim 6 kilo.

Dit drukte me wel ff met mijn neus op de feiten. Dit was enorm confronterend uiteraard. Ik ben er niet trots op – op zo’n enorm dossier – maar het zegt daarentegen wel iets over wat ik met me meedraag en het gewicht dat op mijn schouders ligt.

Nu is dan eindelijk het besef tot mij doorgedrongen dat de tijd is aangebroken om hier nu iets mee te doen; zéker als ik nog iets met mezelf wil en wil leren genieten van het leven.

Intensief traject
Ze hebben mij van tevoren verteld dat het een intensief traject zal zijn met EMDR, gesprekken, psycho-educatie, exposure en sport. Eerlijk gezegd ben ik allergisch voor sport, maar ja, het doel heiligt de middelen, zoiets…Het is heel intensief allemaal: ik moet hiervoor 8 dagen intern worden opgenomen. Reken er dan maar niet op dat je daarna trauma-vrij bent, maar het is wel een basis waarmee ik verder kan. Ikzelf heb namelijk geen vlekkeloos verlopen basis, met als gevolg een hele hoop problemen in het verdere verloop van mijn leven. Nog nooit ben ik me zo bewust geweest van wat een kind nodig heeft en hoe belangrijk het is dat je het een stabiele basis biedt. En dat is moeilijk. Zeker voor iemand zoals ik, die dat zelf – in haar eigen jeugd – ook niet heeft gehad.

Niet dat ik nu meteen naar mijn ouders wil wijzen, want zij wisten ook niet beter. Bovendien leefden ze toen in een andere tijd; ik ben al 49. Toen ging men iets anders om met dit soort dingen. Als er problemen waren, dan sprong de buurvrouw ff bij of familie. En als het niet helemaal lekker liep in een gezin, dan stonden er niet meteen 5 instanties op de stoep in je nek te hijgen… Toen was je gewoon een ‘rot kind’ als je niet luisterde.

Hechten
Enfin, mijn basis – het leren zich te hechten – is bij mij dus niet verlopen zoals het had gemoeten. En daar begint dan meteen mijn eerste nare ervaring, die ertoe heeft geleid dat mijn jeugd een traumatische periode voor mij is geweest. En dat heeft weer heeft geleid tot de keuzes die ik heb gemaakt en die vaak gebaseerd waren op verkeerde emoties of gedachtes. Achteraf gezien is het allemaal hartstikke logisch natuurlijk.

Ik ga binnenkort dus mijn verleden aanpakken en onder ogen zien wat ertoe heeft geleid dat ik nu op dit punt van mijn leven ben beland. En de timing is goed, want ik voel dat ik nu pas de rust en ruimte in mijn hoofd heb om deze intensieve therapie aan te gaan.

De laatste tijd word ik gepijnigd door nare dromen en vooral veel angst- en woedeaanvallen. Sommige dingen kan ik me niet eens meer herinneren, behalve de pijn. En dat is voor mij de hoofdzaak: de pijn draaglijk maken, mezelf vergeven.

Ik wil terugkijken, (mezelf) begrijpen en stoppen mezelf te straffen. Ik vrees dat er straks een beerput opengaat. Dat besef ik me en ik ben er doodsbang voor, maar ik ga het toch gewoon doen. Dat moet! Ik heb immers niks te verliezen, alleen maar iets te winnen.


Karin

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.